Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Κοτόπουλο με μπάμιες

Καθ' όλη τη διάρκεια που πήγαινα στο σούπερ μάρκετ για να επιστρέψω 22 μπουκάλια λεμονάδας ΕΨΑ και 8 μπουκάλια από "Ξινό Νερό" σκεφτόμουν.
Ενόσω ο πιτσιρικάς υπάλληλος υπολόγιζε το ποσό της επιστροφής: 22x0.13=2.86, και 8x0.32=2.56, σύνολο 2.86+2.56=5.42, σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν και όση ώρα επέλεγα τρία μπούτια κοτόπουλο που έκαναν 6.18.
Σκεφτόμουν και την ώρα που η υπάλληλος στο ταμείο υπολόγιζε τα ρέστα μου από το ευρώ που της έδωσα: 6.18 τα μπούτια, μείον 5.42 τα μπουκάλια, ίσον 0.76, ένα ευρώ που της έδωσα, μείον 0.76, ίσον 0.24.
Όσο πήγαινα στο ΑΤΜ δίπλα στο σούπερ μάρκετ να δω το υπόλοιπο του λογαριασμού μου, που ήταν 26 ευρώ και κάτι ψιλά, σκεφτόμουν.
Διαπιστώνοντας πως η μάνα μου δεν μου έβαλε ακόμα τα 700 ευρώ της σύνταξής της, με τα οποία θα περάσω τον Αύγουστό μου, σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν κι όσο μίλαγα στον εαυτό μου: "350 είναι το νοίκι μου, και έχω δύο λογαριασμούς ΔΕΗ απλήρωτους, και δύο μήνες κοινόχρηστα, και νερό απλήρωτο εδώ και οχτώ μήνες, χρωστάω και κάμποσα στην εφορία, γιατί ο ετήσιος μισθός μου ήταν κάτω από το ετήσιο νοίκι μου, και το νοίκι μου θεωρήθηκε τεκμήριο. Πού μυαλό να κάνω το διδακτορικό μου; Ποιός χέστηκε για την ιστορία και τη φιλοσοφία των μαθηματικών; Ποιός χέστηκε για το αν τα μαθηματικά είναι μια κοινωνική κατασκευή και όχι υπερβατικές αλήθειες; Ποιός χέστηκε για την σύνδεση που θέλω να κάνω με τη "Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας" και τα αξιωματικά συστήματα των μαθηματικών;
Σκεφτόμουν παράλληλα, ακόμα και όταν αναλογιζόμουν τον λόγο για τον οποίο, τώρα στα σαράντα-κάτι μου, το φροντιστήριο στο οποίο δούλευα προτίμησε έναν πιτσιρικά μαθηματικό, παρ' όλο που δεν τον θέλουν τα λιγοστά παιδιά που εξακολουθούν να πηγαίνουν στα μαθήματα και ζητάνε εμένα, επειδή ο πιτσιρικάς μαθηματικός μπήκε συνέταιρος και, προς το παρόν, δεν πληρώνεται.
Σκεφτόμουν, κι όταν θυμόμουν, με μια ανάμνηση οργής για συναίσθημα-καρικατούρα, πως από το φροντιστήριο μου έφαγαν τα ένσημα, και πως, κατά συνέπεια, δεν δικαιούμαι ταμείο ανεργίας φέτος.
Σκεφτόμουν ποιοί είναι αυτοί που εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική.
Σκεφτόμουν ποιοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ακόμα και σήμερα αυτόν τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο του "There is no alternative" της  Thatcher.
Σκεφτόμουν ποιοί είναι αυτοί που θεωρούν πως φταίνε οι καθηγητές, φταίνε οι νοσηλευτές, φταίνε οι εργαζόμενοι στο μετρό, φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, φταίνε οι πολίτες.
Σκεφτόμουν, στο δρόμο για τον φούρνο, ποιοί είναι αυτοί που συμφωνούν με το κλείσιμο των σχολείων, την απόλυση των φυλάκων των σχολικών κτηρίων, την απόλυση καθηγητών, το κλείσιμο των τεχνικών λυκείων, το κλείσιμο πανεπιστημιακών τμημάτων και ΤΕΙ, το κλείσιμο νοσοκομείων, τη μείωση μισθών, τη μείωση συντάξεων.
Την ώρα που έπαιρνα τα 30 λεπτά ρέστα από την ευγενική κοπέλα που μου έκοψε, από ένα δίκιλο καρβέλι, μισό κιλό ψωμί με προζύμι, μου ήρθε: "Ρε μαλάκα", είπα στον εαυτό μου, "δεν κλείνουν τα σχολεία. Κλείνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στα οποία θα πήγαιναν τα παιδιά σου, αν είχες. Τα δικά τους παιδιά θα πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σε ιδιωτικά πανεπιστήμια".
Βγήκα από τον φούρνο.
"Ρε μαλάκα", ξανάπα στον εαυτό μου για να το εμπεδώσω, "Δεν κλείνουν τα νοσοκομεία. Κλείνουν τα νοσοκομεία που θα πάει η μάνα σου κι εσύ όταν αρρωστήσετε. Όταν αυτοί αρρωστήσουν θα πάνε σε ιδιωτικά νοσοκομεία".
Περπάτησα προς το σπίτι μου.
"Ρε αρχιμαλάκα", είπα τέλος στον εαυτό μου, "το δικό σου μισθό, και τη σύνταξη της μάνας σου μειώνουν. Τα δικά τους έσοδα παραμένουν, και τα συνταξιοδοτικά τους προγράμματα είναι ασφάλειες ζωής σε ξένες ασφαλιστικές εταιρείες".
Έφτασα σπίτι.
Έπρεπε να καθαρίσω τις μπάμιες. 4 ευρώ το κιλό, από τη λαϊκή στον Νέο Κόσμο. Είχε και με 3 ευρώ, αλλά ήταν μεγάλες, και μου αρέσουν οι μικρές οι μπάμιες. Το καθάρισμα της μπάμιας είναι ζόρικο. Θέλει τεχνική για να αφαιρέσεις το "καπελάκι" τους, χωρίς να τις κόψεις και να βγουν οι "μύξες". Όσο μικρότερες οι μπάμιες, τόσο πιο χρονοβόρο το καθάρισμα.
Έβαλα στο YouTube να παίζει, για πολλοστή φορά, τη συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη στην εκπομπή "Παρασκήνιο", της κλειστής πια ΕΡΤ, και ξεκίνησα να καθαρίζω τις μπάμιες.
Όσο καθάριζα τις μπάμιες σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν ποιούς ξέρω προσωπικά που να είναι φραγκάτοι και να υποστηρίζουν τις πολιτικές των μνημονιακών κυβερνήσεων.
Συνειδητοποίησα πως δεν γνωρίζω προσωπικά πολύ φραγκάτους ανθρώπους. Ίσως να είναι μια σύμπτωση. Ίσως, όμως, με αυτούς τους ανθρώπους να κινούμαστε σε διαφορετικούς χώρους. Για παράδειγμα, δεν θυμάμαι ποιά ήταν η τελευταία φορά που κάποιος φραγκάτος φίλος ήρθε στην καβάτζα μου στη Γαύδο, για να του φτιάξω ρακόμελο, και να συζητήσουμε για τον Wittgenstein, διαφωνώντας για το αν ανήκει ή όχι στην αναλυτική ή στην ηπειρωτική παράδοση. Ούτε θυμάμαι ποιά ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα στο γιότ του φραγκάτου φίλου μου, να κάνουμε την τελευταία γραμμή κόκας, πριν κατέβουμε στα club της Μυκόνου, διαφωνώντας για το αν μοιάζει ή όχι με γκεϊ, τώρα που ξύρισε το στέρνο του και έκοψε το μπλουζάκι Ralf Lauren του για να έχει μεγάλο "βε".
Τελικά, απλώς ζω σε παράλληλους κόσμους με αυτούς τους ανθρώπους.
Παρηγορούμενος πως αξίζουν οι μπάμιες όλον αυτόν τον κόπο, αφού θα γίνουν πολύ νόστιμες και ταιριάζουν απίστευτα με το κοτόπουλο, και ρίχνοντας μια ματιά στη συνέντευξη του Καστοριάδη, που τώρα ονόμαζε "φιλελεύθερες ολιγαρχίες" τις υπάρχουσες σήμερα δημοκρατίες, γύρισα στο καθάρισμα μιας τόσο μικρής μπάμιας, που με έκανε να καταλάβω γιατί οι επαγγελματίες σεφ έχουν βοηθούς.
Ξαναγυρίζοντας στις σκέψεις μου, συνειδητοποίησα πως υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι φίλοι. Υπάρχουν κάτι τέτοιοι φίλοι στους οποίους δεν μιλάω πια. Υπάρχουν αυτοί οι κάποιοι πρώην φίλοι που ξαφνικά ανακάλυψαν τις αρετές του νεοφιλελευθερισμού, ή και κάποιοι άλλοι που τις υποστήριζαν από καιρό.
Άρχισα να τους σκέφτομαι ως περιπτώσεις. Αν τους σκεφτώ ως πρόσωπα, θα γίνει κουτσομπολιό.
Περίπτωση πρώτη: Ο γιός του μπάτσου. Ενός τίμιου μπάτσου. Ενός τίμιου αστυνομικού που, όπως όλοι οι έντιμοι αστυνομικοί αυτού του όμορφου κόσμου, μετατέθηκε τόσες φορές, σε όλα τα πιθανά μέρη της νότιας Ελλάδας, που ούτε ο ίδιος θυμόταν τον αριθμό.
Αυτός ο πρώην φίλος παράτησε τη θετική σχολή πανεπιστημίου για να έρθει στην Αθήνα και να σπουδάσει σε μια ιδιωτική σχολή άλλου αντικειμένου.
Δέχτηκε να συνωμοτήσει με άλλους μαθητές και με τον διευθυντή της ιδιωτικής σχολής που φοιτούσε, για να δημιουργήσουν μια τεχνητή ένταση, ώστε να το χρησιμοποιήσει ο διευθυντής ως αφορμή, για να διώξει τρεις μαθητές που δεν του κάνανε τα χατίρια.
Ο εν λόγω πρώην φίλος λειτούργησε ως γλύφτης και χαφιές εν γνώσει του, καθώς μόνο ανόητος δεν είναι, και το σχέδιο πήγε κατ' ευχήν. Όταν μου είπε τί έγινε, του είπα πως δεν μπορούμε να θεωρούμαστε πια φίλοι, πως δεν θέλω να συνδέεται το όνομά μου με το δικό του, πως κάτι τέτοιοι φορούσαν κουκούλες στην κατοχή, και πως ντροπιάζει τον πατέρα του, που προτίμησε να είναι αστυνομικός, όπως του υπαγόρευε η συνείδησή του, και να τον τρέχουν, αντί να γίνει ένας μπάτσος που "τα παίρνει", που απλώς ακολουθεί εντολές και κάνει τη δουλειά του.
Οι κοινοί μας φίλοι τότε με είπαν σκληρό και υπερβολικό.
Τα χρόνια πέρασαν, ο φίλος παντρεύτηκε, και ήρθε η στιγμή που αυτός ο πρώην φίλος είχε, μαζί με άλλους όμοιους, εκπομπή σε ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι, μεγάλης τηλεθέασης και νεοφιλελεύθερης προσέγγισης. Στην εκπομπή αυτή, παρουσιάζονταν οι πολίτες ως μοναδικοί υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση και διακωμωδούνταν ως χρήζοντες ψυχιατρικής βοήθειας.
Αργότερα, σε άλλη παρόμοιου περιεχομένου εκπομπή στο ίδιο κανάλι, ήταν αυτός, κατά πάσα πιθανότητα, ο "εγκέφαλος" πίσω από μια χοντράδα, και καλά χιουμοριστική, που απασχόλησε και τα υπόλοιπα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και απολύθηκε.
Ήταν, πιο χοντράνθρωπος ακόμα και για τα γούστα του καναλιού που τον φιλοξενούσε.
Έπρεπε να περάσει μια δεκαετία για να έρθουν οι κοινοί μας φίλοι και να μου πουν "Ρε μαλάκα, δίκιο είχες".
Οι μπάμιες καθαρίστηκαν, και η εκπομπή "Παρασκήνιο" πλησιάζει και αυτή στο τέλος της. Η δημοσιογράφος διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο του Καστοριάδη "Τα σταυροδρόμια του λαβύρινθου":
"Να σκέφτεσαι σημαίνει να μπαίνεις στον λαβύρινθο. Να χάνεσαι στους διαδρόμους που υπάρχουν επειδή τους σκάβουμε συνέχεια. Να γυρίζεις πίσω στο τέλος ενός αδιεξόδου, που η είσοδός του έχει κλείσει πίσω από τα βήματά μας. Ώσπου τέλος, χωρίς να ξέρουμε πώς, τα μικρά κυκλικά βήματά μας δημιουργούν ποθητά ανοίγματα στον τοίχο".
Η δημοσιογράφος κρατάει για το τέλος την ερώτηση: "Έχετε φανταστεί ποιά θα μπορούσε να είναι η εξέλιξή σας αν δεν είχατε φύγει;", για να εισπράξει την απάντηση του Καστοριάδη που κλείνει και την εκπομπή:
"Κοιτάξτε (γελάει με πίκρα) φοβάμαι ότι αν δεν είχα φύγει (κάνει μια μεγάλη παύση) ασφαλώς δεν θα μπορούσα να είχα κάνει αυτά τα οποία νομίζω ότι μπόρεσα και έκανα φεύγοντας. Δεν θέλω να πω ότι φοβάμαι ότι θα με είχε φάει η Ελλάδα, αλλά περίπου το αίσθημα είναι αυτό".
Περιμένω να ακούσω και το μουσικό σήμα της εκπομπής "Παρασκήνιο" γιατί μου φέρνει στο μυαλό την εφηβική μου ηλικία, τότε που το έβλεπα ανελλιπώς, πριν περάσω στο Μαθηματικό, μείνω στη φοιτητική εστία, και από θέση απορρίψω την ιδέα να υπάρχει ποτέ τηλεόραση στο σπίτι μου. Απόφαση που τηρώ μέχρι και σήμερα.
Όσο ρίχνω ξύδι και αλάτι στις μπάμιες για να τις αφήσω στον ήλιο στη βεράντα, σκέφτομαι την περίπτωση νούμερο δύο: Ο νούμερο δύο είναι γιος καθηγητών πανεπιστημίου, παλιών αριστερών αστών στη βόρεια Ελλάδα. Ο γιός πέρασε σε ΤΕΙ, πήρε υποτροφία για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, έκανε διδακτορικό στο εξωτερικό με υποτροφία μεγάλης ελληνικής κατασκευαστικής εταιρείας, και στη συνέχεια έδωσε κατατακτήριες και πέρασε στη σχολή που διδάσκουν και οι γονείς του. Κάποτε δήλωνε αριστερός, έβριζε τον Χριστόδουλο και την εκκλησία, καθώς και τους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Έλεγε πως η περιοχή που ζει είναι δενδρόφυτη και είναι παλιά ονομαστή συνοικία αστών, και πως πρέπει να υπάρχουν σε επιφυλακή αρκετοί πυροσβέστες, ακόμα και αν φαίνεται πως κάθονται, έτσι ώστε όταν θα υπάρξει φωτιά να σώσουν την ιστορία της πόλης. Υποστήριζε τότε, πως οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι υπεράριθμοι, αλλά τα προβλήματα του δημοσίου οφείλονται στην κακοδιοίκηση των κυβερνώντων.
Όταν ξέσπασε η κρίση, αγόρασε σπίτι στην Αθήνα, παντρεύτηκε, είδε σαν ελπίδα τον Καμίνη, και υποστήριξε, προς μεγάλη μου έκπληξη, πως το δημόσιο είναι υπερτροφικό, πως αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι παραπάνω από όσοι χρειάζονται, τί να γίνει; πρέπει να απολυθούν.
Τσιγαρίζω το κοτόπουλο, αφού κόψω τα μπούτια σε δύο κομμάτια, έτσι ώστε να βγουν 6 μερίδες. Αλάτι, πιπέρι. Κόβω κρεμμύδια και σκόρδα σε λεπτές φέτες και τα ρίχνω να τσιγαριστούν και αυτά μαζί με το κοτόπουλο. Τσιγαρίζω ακόμα, ρίχνοντας και λίγο κάρυ, και το βάζω στην κατσαρόλα.
Το τρίψιμο της ντομάτας μου δίνει χρόνο να σκεφτώ. Οι ντομάτες για σάλτσα κάνουν 0.50 το κιλό, οπότε πήρα 1½ κιλό.  Πολλές ντομάτες, αλλά είναι απαραίτητες για να φτιάξουν μια πολύ ωραία σάλτσα.
Όσο τρίβω τις ντομάτες σκέφτομαι την περίπτωση νούμερο τρία. Ο τρίτος είναι παιδί δεξιού, στελέχους κάποιας επιχείρησης. Ο γιός ΟΝΝΕΔίτης, που σπούδασε πολιτικές επιστήμες, έκανε μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, και πέρασε από σχεδόν όλα τα ελληνικά φιλελεύθερα κόμματα. Αρθρογραφεί σε κρυφοφιλελεύθερα μέσα, και υποστηρίζει μια ακραία εκδοχή του φιλελευθερισμού, όπου το κράτος είναι παντελώς απών. Α, ξέχασα, δουλεύει γραμματέας σε υπουργείο του Ελληνικού κράτους. Ναι, ο τύπος ο οποίος υποστηρίζει την κατάργηση του κράτους, πληρώνεται αδρά από το κράτος, και περιέργως δεν έχει κουνηθεί από τη θέση του, παρά τις πολλές αλλαγές κυβερνήσεων.
Η περισσότερη τριμμένη ντομάτα πήγε στην κατσαρόλα με το κοτόπουλο για να βράσει μαζί του. Φυσικά βάζω και λίγη ζάχαρη, "για να μην ξινίσει η ντομάτα", όπως λέει και η μάνα μου, παλιά νοικοκυρά. Εγώ προτιμώ τη μαύρη ζάχαρη. Ρίχνω και αλάτι και το αφήνω να βράσει σε χαμηλή φωτιά, να πάρει "δυό-τρεις βράσεις", που λένε οι νοικοκυρές. Δεν μπορείς να ζητήσεις σε ανθρώπους που η γνώση τους είναι εμπειρική σε τι αντιστοιχούν οι "δυό-τρεις βράσεις". Σε δέκα λεπτά; Σε είκοσι; Μαγειρεύοντας από την εφηβεία μου, δεν μετράω ούτε τις ποσότητες, ούτε τους χρόνους, αλλά μια μαθηματική διαστροφή με κάνει καμιά φορά να πειράζω τη μάνα μου, όταν μας καλεί με τον αδερφό μου στο σπίτι της να φάμε, ρωτώντας επίτηδες πόσα κουταλάκια αλάτι βάζει στο  φαΐ,  για να πάρω την απάντηση "έ, με το μάτι".
Τελευταία περίπτωση που σκέφτομαι είναι αυτή που με πονάει και περισσότερο.
Τώρα θα τηγανίσω λίγο τις μπάμιες. Δεν χωράνε όλες στο τηγάνι, οπότε θα τις τηγανίσω σε δύο δόσεις.
Η τέταρτη περίπτωση είναι ο φίλος που κάναμε μαζί ελεύθερο κάμπινγκ, που τρώγαμε μαζί τα χημικά στις πορείες.
Έχω κρατήσει το λάδι από το τσιγάρισμα του κοτόπουλου, των κρεμμυδιών και των σκόρδων, που έχει αρωματιστεί. Σε αυτό τηγανίζω τις μπάμιες.
Με είχε πάρει τηλέφωνο το πρωί που ξημέρωσε με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου για να κατέβουμε στην πορεία. Είχα πολύ δουλειά. Του είπα θα δω. Αμέσως μετά τον πήρα τηλέφωνο. Δεν άντεχα να μην κατέβω.
Ξεκινάω τον δεύτερο γύρο τηγανίσματος. Οι μπάμιες που έβγαλα μοσχοβολάνε.
Μαζί φάγαμε τα πρώτα ασφυξιογόνα που πρωτοδοκίμασαν τα ΜΑΤ έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία, τότε που το Ισραήλ δολοφόνησε τους Τούρκους του "Ένα καράβι για τη Γάζα".
Σπούδασε στο εξωτερικό, αντικείμενο που δεν θα του εξασφάλιζε δουλειά στην Ελλάδα. Μαζί συζητούσαμε, παίζοντας σκάκι, για τη μαλακία που έχουν στο μυαλό τους οι Έλληνες, για την εκμετάλλευση που υφιστάμεθα από τους κυβερνώντες.
Τώρα όλα, μπάμιες, κοτόπουλο, λίγη τριμμένη ντομάτα που είχα κρατήσει, μπαίνουν σε ταψί και μετά στον φούρνο.
Ψήφησε ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009, έφτιαξε ένα blog όπου υποστήριζε πως οι πολίτες φταίνε για την κρίση, έβλεπε ως λύση τα μνημόνια, ενώ ακολούθησε όλες τις νεοφιλελεύθερες ρητορείες του στυλ "μαζί τα φάγαμε", υπερασπίστηκε τη λογική των δύο άκρων, παντρεύτηκε δημόσιο υπάλληλο, και έκανε παιδί.
Προς το τέλος ψιλοκόβω μισό μάτσο μαϊντανό (0.40 το ματσάκι στη λαϊκή) και το ρίχνω στο ταψί. Ανακατεύω και το αφήνω λίγο ακόμα να ψηθεί.
Αναρωτιόνταν "τί μύγα με τσίμπησε" και συμμετέχω στη γραμματειακή υποστήριξη των συνελεύσεων της πλατείας Συντάγματος, αφού και κατά τα λόγια του Πάγκαλου εκεί συμμετέχουν μόνο "φασίστες, κομμουνιστές και μαλάκες".
Τέλος το βάζω στο γκριλ για να "πάρει λίγο χρώμα".
Είναι λίγο "τσιμπημένο" στο αλάτι, αλλά έτσι μου αρέσει το φαγητό μου: αλμυρό.



13 σχόλια:

  1. Χρυσούλα Σπανού7 Αυγούστου 2013 - 12:16 π.μ.

    Αριστούργημα το κοτόπουλο διογένη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διογένη, Συγχαρητήρια & πολλά Ευχαριστώ!
    Είσαι εξαιρετικός!!!

    ΛΝ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ειναι κρίμα που αφήνεις τις αναγκαίες σου εμμονές να καθορίζουν την πραγματικότητα. Αν το συσχετίσει κανείς με τις σπουδές σου και με την παλιά σου εμμονή να αναζητάς την Αλήθεια βλέπει και αντίφαση. Τα γεγονότα δεν είναι έτσι. Αν ενδιαφερθείς ποτέ να τα μάθεις, θα με βρεις. Μπορεί να μην ταιριάζουν με την θεωρία σου περί ζωής, όμως, οπότε ίσως να βολεύει να μείνεις μακάριος στην άγνοιά σου που επιτρέπει την άνετη γνώμη και την άνευ αντιλογου δικαίωση.
    Ο συναισθηματισμός σου είναι πολύς για κυνικό, δε βρίσκεις; Και θυμάμαι εποχές που δεν τον συγχωρουσες στους άλλους κι ας μην δήλωναν τόσο κυνικοί εκείνοι.
    Όπως και να 'χει, καλό ειναι που έστω κι έτσι μαθαίνω τι πιστεύεις για το τωρα και για μένα.

    ΥΓ: Μη βαραινεις το φαΐ αυτό με περιττό μαϊντανό στο τέλος. Κρύβει την αληθινή γεύση του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μπηκα απο το κινητο και κατα λαθος διεγραψα ενα μηνυμα στην προσπαθεια μου να διαβασω το υπολοιπο του μηνυματος. Φιλε μπλογκερ συγγνωμη, οσο διαβασα ηταν ενδιαφερον και σκοπευα να σου απαντησω, αν και δεν προλαβα να διαβασω το που κατεληγε... συγγνωμη και παλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. οκ δεν τρέχει τίποτα! έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου, για τον α ή β λόγο ποτέ δεν με διαβάζουν κι αν με διαβάσουν ή με διώχνουν ή δεν απαντούν πάλι για τον α ή β λόγο χαχαχαχαχα! η ιστορία της ζωής μου σου λέω....!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ωραία, τότε, θα σε παρακαλέσω, αν θέλεις, να μπεις στον κόπο να μου ξαναγράψεις το σχόλιο. Δεν πρόλαβα να το διαβάσω ολόκληρο κι έτσι δεν μπορώ να απαντήσω. Κάνε το αυτό για να δώσω τέρμα στην παράδοση που θέλει να μην σου απαντάνε :-)

      Διαγραφή
  6. Πολύ καλό κείμενο φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Τώρα το είδα, οπότε σόρρυ για την καθυστερημένη απάντηση. (Το ποστάρω σε 2 μέρη γιατί μου βάζει χέρι για το μέγεθος της απάντησης)

    Ας πιάσουμε πρώτα το κομμάτι της απάντησης, που προφανώς οφείλω, προς το προσαπτώμενο "κατηγορητήριο":

    Ψήφησε ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009: Γεγονός. Θεωρούσα (τότε) τον ΓΑΠ διαφορετική φωνή στην νεοελληνική πολιτική κακοφωνία. Αποδείχτηκα
    λάθος. Εκ των υστέρων. Γι' αυτό και από τότε δεν ξαναψήφισα ΠΑΣΟΚ. Ανήκω λοιπόν σε αυτούς που κι εσύ ονόμαζες "εξαπατημένο λαό" που αν
    θυμάμαι καλά στεκόσουν στο πλευρό του.

    Έφτιαξε ένα blog όπου υποστήριζε πως οι πολίτες φταίνε για την κρίση: Όχι. Έφτιαξα ένα blog, το οποίο έβλεπες κι εσύ θετικά, μέσα από το οποίο αναδείκνυα τα στραβά (κατ'εμέ) της ελληνικής κοινωνίας. Ολόκληρης της κοινωνίας, όλων των κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων. Στην μεταμνημονιακή εποχή, όπου τα πάντα πολιτικοποιήθηκαν, προφανώς κι εγώ έστρεψα την προσοχή μου στα κακώς κείμενα της πολιτικής αντίληψης τόσο από το εκλογικό σώμα, όσο και από τους πολιτευτές.

    Έβλεπε ως λύση τα μνημόνια: Όχι. Έβλεπα ως λύση τα μνημόνια εφόσον εφαρμόζονταν στο σύνολό τους. Δηλαδή την παράλληλη εφαρμογή δημοσιονομικών μέτρων, μαζί με αυτά της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού του Δημοσίου. Μόλις διαφάνηκε ότι καμία από τις "μνημονιακές" κυβερνήσεις δεν ήθελε να εφαρμόσει το αναπτυξιακό και εκσυγχρονιστικό σκέλος, αλλά προσπαθούσε να φέρει το ταμείο στο "συν", με κάθε μέσο, διαφυλάσσοντας τα συμφέροντα του κομματικού πελατολογείου, στραγγαλίζοντας φορολογικά και μισθοδοτικά την κοινωνία, απέφυγα οποιαδήποτε ταύτιση με τα αμιγώς μνημονιακά σλόγκαν.

    Ενώ ακολούθησε όλες τις νεοφιλελεύθερες ρητορείες του στυλ "μαζί τα φάγαμε": Αυτό δεν είναι νεοφιλελεύθερη ρητορεία. Είναι κυνισμός Πάγκαλου το οποίο θεωρώ ότι έχει μία δόση αλήθειας, αλλά είναι ανήθικο να ειπώνεται με αυτό τον τρόπο από έναν βουλευτή κόμματος που έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση.

    Ύπερασπίστηκε τη λογική των δύο άκρων: Αναγνωρίζω τις διαφορετικές αφετηρίες και τις ιδεολογικές πορείες. Αναγνωρίζω όμως και το κοινό αποτέλεσμα που πάντα είναι ένας αιμόφερτος άνθρωπος.

    Παντρεύτηκε δημόσιο υπάλληλο, και έκανε παιδί: Προσπαθώ να καταλάβω αν υπάρχει κάποιο "κατηγορώ" σε αυτό. Καταρχάς δεν παντρεύτηκα. Μάλιστα σε αντίθεση με τους κοινούς μας αυτοπροσδιοριζόμενους αναρχικούς και αριστερίζοντες φίλους μας, ούτε παντρεύτηκα, ούτε βάφτισα. Το ότι έκανα παιδί, υποθέτω ότι το έγραψες την ώρα του μαϊντανού, θεωρώντας ότι "γαρνίριζες" τη φράση με μία γεύση νοικοκυρισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Η διαφορά μας όμως (για να πιάσουμε και το υπόλοιπο κομμάτι), είναι ότι σε πραγματικές φιλίες, τα πολιτικά και ιδεολογικά κλισέ δεν έχουν και τόση ισχύ. Διαφορετικά, δε θα μιλάγαμε για φιλίες, αλλά για πολιτικές νεολαίες. Διαφορετικά θα έπρεπε κι εγώ να στραβώσω όταν είχες αποφασίσει κι εσύ να "φτιάξεις σπιτικό", επειδή στα δικά μου μάτια θα γινόταν αντιληπτό μόνο με πολιτικοϊδεολογικά κλισέ.

    Από την άλλη πάλι, δεν ξέρεις ποτέ πως λειτουργεί το μυαλό του καθενός. Μπορεί ξαφνικά, ή μετά από κάποια ερεθίσματα να βάζει την ιδεολογία ή την πολιτική του θεώρηση πάνω από οτιδήποτε άλλο. Πάνω από φίλους, σχέσεις, μία ενδεχόμενη οικογένεια ή ξέρω γω τι. Εμένα προσωπικά θα με τρόμαζε κάτι τέτοιο αν το διαπίστωνα στον εαυτό μου. Θα σήμαινε ότι κάποιος δημαγωγός ή κάποια προπαγάνδα κατάφεραν να με υποτάξουν ως άνθρωπο και να ακυρώσουν την προσωπική μου ζωή για χάρη κάποιου εύηχου σλόγκαν. Και φυσικά, υπάρχουν πάντα κάποια όρια, Πχ δεν θα διανοούμουν να είμαι ποτέ φίλος με έναν χρυσαυγίτη, αλλά από την άλλη αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει εξ'ορισμού και όχι επειδή θα είχαμε τις όποιες πολιτικές διαφωνίες.

    Σκεπτόμενος τις τωρινές φιλίες μου, και αν πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε με κλισέ ταμπέλες, υπάρχουν αριστεροί, αναρχικοί, φιλελεύθεροι και κεντρώοι ή κεντροδεξιοί. Και αυτοαποκαλούμαστε φίλοι. Ενίοτε κάνουμε συζητήσεις που διαφωνούμε, άλλες που συμφωνούμε, αλλά κυρίως βιώνουμε την έννοια της φιλίας. Θα χαιρομαί όταν χαίρονται, και θα προσπαθώ να τους παρηγορήσω στις μαύρες τους. Τόσο απλά.

    Χαίρομαι που δεν έχεις εγκαταλείψει την μαγειρική και που συνεχίζεις να ασχολείσαι με αυτά που γουστάρεις. Τις προάλλες σκεφτόμουν ότι τελικά κακώς δεν έφυγες για εξωτερικό. Δεν γνωρίζω αν οι λόγοι είναι καθαρά οικονομικοί, αλλά στη θέση σου θα το είχα βάλει στόχο. Θεωρώ ότι θα σου έκανε πολύ καλό γιατί θα μπορούσες να απεγκλωβιστείς από την κουταλιά της νεοελληνικής πραγματικότητας, αλλά και να έβλεπες την καθημερινότητα σε άλλες κοινωνίες που έχουν λύσει προ πολλού τις δικές μας πολιτικοϊδεολογικές συγχύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "αλλά και να έβλεπες την καθημερινότητα σε άλλες κοινωνίες που έχουν λύσει προ πολλού τις δικές μας πολιτικοϊδεολογικές συγχύσεις."
      Διάβαζα την απάντησή σου με μια κάποια συμπάθεια, μέχρι που έφτασα σε αυτή την φράση. Ζω στο εξωτερικό, και αν και ξέρω ότι δε θα απαντηθεί ποτέ, θα ήθελα να ξερα τι εννοείς με αυτό. Ελπίζω, αν και ξέρω ότι είναι εις μάτην, η φράση αυτή να μην εμπίπτει στο δόγμα της πολιτισμένης ευρώπης και της υπανάπτυκτης ψωροκώσταινας. Διότι αυτό, πριν έρθω εξωτερικό, με έκανε να γελάω με την αφέλεια ορισμένων. τώρα με εξοργίζει ως ξεδιάντροπο ψέμα με συγκεκριμένη στόχευση. Και μας φέρνει πίσω στα λόγια του διογένη, περί σύγχυσης και νεοφιλελευθερισμού.

      Διαγραφή
  9. Βαρυσημαντότατο άρθρο.
    Πρέπει επιτέλους σε αυτή τη χώρα να εκτιμήσουμε την αξία μας.
    Έχω βαρεθεί τους Φλώρους να μου λένε "σιχαίνομαι τις μπάμιες, έχουν μύξα, πάω να φάω ογκρατέν με καρύδια".
    Διαβάστε, και ξεστραβωθείτε.
    Δεν κάνω πλάκα.
    Όσο για τη φιλοσοφική διάθεση που εμπνέει η παρασκευή αυτού του αριστουργήματος, συμφωνώ απολύτως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...