Είσαι Χρυσαυγίτης; Είσαι Άντρας που Γαμεί και Δέρνει!

Αγαπητοί νέοι άρρενες έφηβοι υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, σκαρφίστηκα ένα σύνθημα για εσάς:

"Δεν είσαστε Άντρες που Γαμούν και Δέρνουν,

μα Κότες Λειράτες που τον Κρυφο-Παίρνουν"

Και για να προλάβω άδικες (προς τον γράφοντα) κριτικές, περί σεξισμού στο σύνθημα, να προσθέσω πως δεν έχω κανένα θέμα με κάποιον που τον παίρνει και το ευχαριστιέται και το λέει -ή δεν το λέει, ανεξαρτήτως φύλου. Ο καθένας είναι -και πρέπει να είναι- ελεύθερος να διαχειρίζεται τις σωματικές του οπές όπως ο ίδιος επιθυμεί. Επίσης, δεν θεωρώ τους στρέιτ ανώτερους από τους γκέι, ούτε τους άνδρες ανώτερους από τις γυναίκες με καμία έννοια, ούτε και το να γαμάς ανώτερο από το να γαμιέσαι. Άλλωστε, μιας και σας αρέσει, υποτίθεται, η αρχαιοελληνική μυθολογία, ο Τειρεσίας που πέρασε μέρος της ζωής του ως γυναίκα, και μέρος της ζωής του ως άνδρας, όταν ρωτήθηκε από τον Δία και την Ήρα "Ποιος ηδονίζεται περισσότερο κατά την ερωτική πράξη, ο άνδρας ή η γυναίκα;", ο Τειρεσίας απάντησε: "Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα". Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να προσβληθεί κάποιος ομοφυλόφιλος, αλλά το point μου έχει να κάνει με το πόσο "άντρες" είναι αυτοί που το παίζουν "άντρες". Μιλάω στη γλώσσα των εκκολαπτόμενων Χρυσαυγιτών, ευχόμενος να τους κάνω να σκεφτούν πάνω σε αυτά που πιστεύουν και υποστηρίζουν, καθώς θεωρώ πως στην πραγματικότητα δεν έχουν κάνει την παραμικρή σκέψη επάνω σε αυτά.

Το τι πιστεύω θα το διατυπώσω τώρα και θα το αναπτύξω στη συνέχεια:

Μήπως; (ερωτήματα για τον Νίκο Ρωμανό)

Γεγονός πρώτο: ο Νίκος Ρωμανός όταν ήταν 15 χρονών, ήταν δίπλα στον 15χρονο αδερφικό του φίλο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε εκ προθέσεως, με όπλο, από την αστυνομία, χωρίς καμία αιτία, όπως αποδείχτηκε στο δικαστήριο.

Ο Κούγιας, συνήγορος υπεράσπισης του δολοφόνου αστυνομικού, είχε θέσει τότε το ερώτημα: "Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;"

Δεύτερο γεγονός: ο Νίκος Ρωμανός, είκοσι χρονών πια, μαζί με άλλους, κοντά στην ηλικία του, προσπάθησαν να ληστέψουν μία τράπεζα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. Ο Ρωμανός υποστηρίζει πως, μετά τη σύλληψή του, οι αστυνομικοί τον βασάνισαν, αυτόν και τους συγκατηγορούμενούς του.

Σήμερα, στη χώρα που ζω, τίθεται το ερώτημα: "Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;", και ο Κούγιας, πριν περάσει μια μέρα από τη σύλληψή τους, εμφανίζει τον εαυτό του δικαιωμένο εκ των υστέρων, αφού ο φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι εγκληματίας τρομοκράτης (κατά τον Κούγια).

Παρεμπιπτόντως, ο Νίκος Ρωμανός που ήταν αυτόπτης μάρτυρας δολοφονίας και μάρτυρας κατηγορίας, δεν προσήλθε στο δικαστήριο. Αυτό μόνο καλό θα μπορούσε να αποδειχτεί για την υπεράσπιση του δολοφόνου, παρ' όλο που ο πελάτης του Κούγια καταδικάστηκε ούτως ή άλλως.

Μιας και, στη χώρα που ζω, μπορούν λοιπόν και τίθενται ερωτήματα του στιλ: "Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;" και "Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;", έχω κι εγώ μερικά ερωτήματα να θέσω: