Ντίλι-ντίλι-ντίλι του Φασίστα το Καντήλι

Ντίλι-ντίλι-ντίλι,

ντίλι το καντήλι

που έφεγγε και κένταγε

η ΝουΔούλα το μαντίλι,

ντίλι-ντίλι-ντίλι.

 

Ήρθε ο Μπαλτάκος,
και πήρε το φιτίλι
μέσ' από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε

η ΝουΔούλα το μαντίλι,

ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Ήρθε κι ο Κασιδιάρης,
κι έδωσε τον Μπαλτάκο
που πήρε το φιτίλι
μέσ' από το καντήλι
που έφεγγε και κένταγε

η ΝουΔούλα το μαντίλι,

ντίλι-ντίλι-ντίλι.

Cui Bono?

Ο Δένδιας φέρνει τροπολογία και διευρύνεται η έννοια της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Ο Σαμαράς βάζει φυλακή μαρίδα ούγκανα και 2-3 υψηλόβαθμους καμένους πολιτικά της Χρυσής Αυγής.

Η ΕΛΑΣ θέτει σε διαθεσιμότητα ψιλοκοκό χρυσαύγουλα μπατσάκια και μεταθέτει κανέναν υψηλόβαθμο που δεν είναι ΝΔ.

Το πόπολο πανηγυρίζει που ο Σαμαράς τους έσωσε από τη φασιστική απειλή.

Οι λάιτ φασίστες επιστρέφουν στη μαμά ΝΔ.

Ήμασταν όλοι αντιφασίστες

Καλώς τα, τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα...

Καλώς τους, τους ρατσιστές ψηφοθήρες της πορδής:

Ο Σαμαράς ήρθε στην εξουσία με υπόσχεση να ανακαταλάβει τις πόλεις από τους λαθρομετανάστες και να μην αφήσει τα πακιστανάκια με τα σκουρόχρωμα κωλαράκια τους να βρωμίζουν τους παιδικούς σταθμούς των Άριων ελληνόπουλων. Φτιάξανε οι προηγούμενοι στρατόπεδα "φιλοξενίας μεταναστών" που τα γέμισε ο Δένδιας με πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, ενώ παράλληλα έστελνε τα ΜΑΤ στις καταλήψεις. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί ήταν οι εχθροί, την ίδια ώρα που οι ΜΑΤατζήδες, οι Δέλτα και οι Δίας ψηφίζανε με συντριπτικά ποσοστά Χρυσή Αυγή.

Μέχρι πριν λίγες μέρες ο Φαήλος έκανε τα γλυκά μάτια στη Χρυσή Αυγή, ο Πολύδωρας έλεγε ότι "χρειάζεται συνεννόηση με τη Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο σύμπηξης ενός εθνικού μετώπου άμυνας υπέρ της πατρίδας", η ΧΑ ήταν αδερφό κόμμα, υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, νέοι που βοηθούσαν γριούλες και μοίραζαν τρόφιμα, αυτόκλητοι προστάτες που βοηθούσαν να ξεβρωμίσει ο τόπος, που φέρονταν στη Μπακογιάννη "με το σεις και με το σας", ενώ ταυτόχρονα σύμφωνα με τον Πάγκαλο "ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τρομοκρατική οργάνωση". 

Η Χρυσή Αυγή ήταν η "γλυκιά ελπίδα".

Ατομισμός-Φασισμός, ένα τσιγάρο δρόμος

Στις 18-9-2013 το βράδυ, γυρνώντας από το Κερατσίνι, και αφού είχε διαλυθεί η συγκέντρωση, πήραμε ταξί μέχρι τον σταθμό του ΗΣΑΠ στον Πειραιά, μιας και δεν υπήρχαν λεωφορεία για να γυρίσουμε πίσω.

Ο ταξιτζής ανάβει τσιγάρο.

Ρωτάω εγώ (ο σκύλος): "Να ανάψω κι εγώ τσιγάρο;"

Ταξιτζής: "Ναι, βέβαια. Κοντά είμαστε. Μέχρι να φτάσουμε θα το έχουμε κάνει".

Ο ταξιτζής ξεκινάει κουβέντα: "Τα κάψανε όλα ε;"

Σκύλος: "Ναι, ρίξανε παντού δακρυγόνα και κρότου-λάμψης"

Ρωτάει η μία φίλη: "Ποιοί τα κάψανε;"

Ταξιτζής: "Οι διαδηλωτές"

Φίλη: "Τί κάψανε;"

Ταξιτζής: "Τα μαγαζιά"

Φίλη: "Ποιά μαγαζιά;"

Ταξιτζής: "Όλα. Μαγαζιά με ρούχα… Τα μαγαζιά… Όλα"

Σκύλος: "Εμείς μόνο δύο μαγαζιά που αγοράζουν χρυσό είδαμε σπασμένα"

Γιατί όχι "ολοκληρωτικο-καπιταλιστές";

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια "παράφραση" του ελεεινού άρθρου του Τάκη Μίχα: Γιατί όχι "εθνικοσοσιαλιστές";

Το πρωτότυπο εδώ:  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=26057

Έκανα μόνο 13 αντικαταστάσεις λέξεων, 1 αντιμετάθεση προτάσεων, και διόρθωσα 14 λάθη (συντακτικά, γραμματικά και μορφοποίησης).

Γιατί όχι "ολοκληρωτικο-καπιταλιστές";

Ο έλεγχος που ασκεί η νεοφιλελεύθερη Δεξιά στην πνευματική ζωή της χώρας είναι τόσο ασφυκτικός ώστε πλέον έχει περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών της χώρας και σημαδεύει τη χρήση της γλώσσας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη δημοσιογραφική γλώσσα όπου τα γλωσσικά ιδεολογικά κατασκευάσματα της Δεξιάς χρησιμοποιούνται κατά κόρον ακόμα και από δημοκρατικά ΜΜΕ που δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το πρόβλημα.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: Το φάντασμα του Ναζισμού.

Ένα graffiti του Banksy στο τείχος που χωρίζει το Ισραήλ από την Παλαιστίνη είναι ένα πολύ δυνατό πολιτικό σχόλιο και ταυτόχρονα ένα σπουδαίο επαναστατικό έργο τέχνης.

Το ίδιο έργο αν αναπαραχθεί από τον ίδιο τον Banksy και εκτεθεί σε γκαλερί της Νέας Υόρκης είναι ένα πανάκριβο διακοσμητικό προϊόν, αν το αγοράσει ιδιώτης, ή μια πανάκριβη αλλά ασφαλής επένδυση, αν το αγοράσει συλλέκτης.

Παρόμοια, ένας πολίτης που παλεύει για ισονομία, ισότητα, παιδεία, υγεία, εργασία, πραγματική δημοκρατία και ελευθερία μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί ως αριστερός, αλλά όταν αναρριχάται στην ιεραρχία του κόμματος, όταν διορίζεται σε κρατικούς, δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς, και υπόκειται στους περιορισμούς του νέου του πόστου, αυτολογοκρίνεται και καταστρώνει στρατηγικές ακλουθώντας γραμμές, παύει να είναι αριστερός και γίνεται το αριστερό άλλοθι της εξουσίας ή το αριστερό της δεκανίκι.

Αλήθειες θα ακούσετε από ανθρώπους χωρίς οφίτσια, από ανθρώπους που δουλεύουν τίμια, από σχήματα που δεν σκοπεύουν να κυβερνήσουν, ή, εξ ανάγκης, από ανθρώπους που αποπέμπονται από τους κομματικούς τους μηχανισμούς, από ανθρώπους που ο κομματικός τους μηχανισμός αποφάσισε να τους ρίξει βορά στα λιοντάρια.

Από ανθρώπους που έχουν εξουσία, είναι πολύ κοντά στο να αποκτήσουν, ή πληρώνονται καλά από τον ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που υπηρετούν, μόνο ψέματα και φιλοκυβερνητική προπαγάνδα (άμεση ή έμμεση) μπορεί να ακούσετε.

Η μόνη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε για να αποδομούμε και να καταλαβαίνουμε τους λόγους αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, είναι το γιατί διαλέγουν να εκφράσουν τα συγκεκριμένα λόγια, και κυρίως γιατί αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Επίσης, σημαντικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τόσοι πολλοί άνθρωποι του εξουσιαστικού κρατικού μηχανισμού, των μισθωτών δημοσιογράφων των μέσων μαζικής "ενημέρωσης" ή και των απλώς ανόητων(;) "διανοούμενων", εμφανίζονται ταυτόχρονα στα μέσα μαζικής ιδεολογικής προπαγάνδας και λένε τα ίδια, και ποιό είναι το βασικό κοινό χαρακτηριστικό αυτών που λένε. Θέτοντας αυτά τα ερωτήματα, και απαντώντας τα, θα φτάσουμε να ανακαλύψουμε ποιά είναι η νέα κυρίαρχη ιδεολογική στρατηγική που ακολουθείται, καθώς και ποια είναι τα επόμενα βήματα για τα οποία μας προετοιμάζουν με αυτά τα λόγια.

η λογική των δύο άκρων

Σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο με τις λογικές πλάνες στις οποίες υποπίπτουν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τη λογική των δύο άκρων και καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Ανέτρεξα στο "Όργανον" του Αριστοτέλη, μπήκα στο σάιτ του Stanford στο "Informal Logic", έψαξα στη Britannica στο λήμμα "logical fallacy", αλλά τότε μου ήρθε στο μυαλό κάτι πολύ, μα πάρα πολύ πιο απλό: το παράδειγμα που μας έφερναν οι καθηγητές μας στο σχολείο για την κακή χρήση του λογικού επιχειρήματος:  

Α: Ο αστυνομικός είναι όργανο

Β: Το μπουζούκι είναι όργανο

Άρα: Ο αστυνομικός είναι μπουζούκι

και συνειδητοποίησα πως είναι εντελώς ανάλογο με το βασικό επιχείρημα των πολιτικών, δημοσιογράφων, ανθρώπων των γραμμάτων, καλλιτεχνών, διανοητών και φιλοσόφων στην Ελλάδα της κρίσης:

Είσαι Χρυσαυγίτης; Είσαι Άντρας που Γαμεί και Δέρνει!

Αγαπητοί νέοι άρρενες έφηβοι υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, σκαρφίστηκα ένα σύνθημα για εσάς:

"Δεν είσαστε Άντρες που Γαμούν και Δέρνουν,

μα Κότες Λειράτες που τον Κρυφο-Παίρνουν"

Και για να προλάβω άδικες (προς τον γράφοντα) κριτικές, περί σεξισμού στο σύνθημα, να προσθέσω πως δεν έχω κανένα θέμα με κάποιον που τον παίρνει και το ευχαριστιέται και το λέει -ή δεν το λέει, ανεξαρτήτως φύλου. Ο καθένας είναι -και πρέπει να είναι- ελεύθερος να διαχειρίζεται τις σωματικές του οπές όπως ο ίδιος επιθυμεί. Επίσης, δεν θεωρώ τους στρέιτ ανώτερους από τους γκέι, ούτε τους άνδρες ανώτερους από τις γυναίκες με καμία έννοια, ούτε και το να γαμάς ανώτερο από το να γαμιέσαι. Άλλωστε, μιας και σας αρέσει, υποτίθεται, η αρχαιοελληνική μυθολογία, ο Τειρεσίας που πέρασε μέρος της ζωής του ως γυναίκα, και μέρος της ζωής του ως άνδρας, όταν ρωτήθηκε από τον Δία και την Ήρα "Ποιος ηδονίζεται περισσότερο κατά την ερωτική πράξη, ο άνδρας ή η γυναίκα;", ο Τειρεσίας απάντησε: "Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα". Δεν υπάρχει καμία πρόθεση να προσβληθεί κάποιος ομοφυλόφιλος, αλλά το point μου έχει να κάνει με το πόσο "άντρες" είναι αυτοί που το παίζουν "άντρες". Μιλάω στη γλώσσα των εκκολαπτόμενων Χρυσαυγιτών, ευχόμενος να τους κάνω να σκεφτούν πάνω σε αυτά που πιστεύουν και υποστηρίζουν, καθώς θεωρώ πως στην πραγματικότητα δεν έχουν κάνει την παραμικρή σκέψη επάνω σε αυτά.

Το τι πιστεύω θα το διατυπώσω τώρα και θα το αναπτύξω στη συνέχεια:

Ο Dave ο ουρακοτάγκος και η Δημοκρατία

Στην ευρωπαϊκή χώρα που η πορνοστάρ Tsitsiolina μπορεί να εκλεγεί βουλευτής κατεβαίνοντας στις εκλογές με αριστερό κόμμα (Partito Radicale), και ο Silvio Berlusconi να είναι Πρωθυπουργός για 10 χρόνια (1994-1995, 2001-2006, 2008-2011), σήμερα μια μη πειστική αριστερά, ο Berlusconi, και ένας κωμικός, θα καθορίσουν την πορεία της Ιταλίας, της τρίτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης.

Βέβαια και η Ελλάδα δεν υστερεί… 

"Ειρηνισμός και Πόλεμος", George Orwell, 1942

George Orwell

Pacifism and the War, 1942

George Orwell

Ειρηνισμός και Πόλεμος

Περίπου ένα χρόνο πριν, εγώ και κάποιοι άλλοι, ασχοληθήκαμε με την μετάδοση λογοτεχνικών ραδιοφωνικών προγραμμάτων στην Ινδία, και, μεταξύ άλλων, μεταδώσαμε πλήθος στίχων από σύγχρονους, και σχεδόν σύγχρονους, Άγγλους συγγραφείς, όπως για παράδειγμα, Eliot, Herbert Read, Auden, Spender, Dylan Thomas, Henry Treece, Alex Comfort, Robert Bridges, Edmund Blunden, και DH Lawrence. Όποτε αυτό ήταν δυνατόν, τα ποιήματα διαβάζονταν από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα έγραψαν. Το γιατί αυτά τα συγκεκριμένα προγράμματα (μια μικρή και εξ αποστάσεως παράπλευρη κίνηση στο πολεμικό ραδιόφωνο) είχαν συσταθεί, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να εξηγηθεί εδώ, αλλά θα ήθελα να προσθέσω πως το γεγονός ότι εκπέμπαμε σε ένα Ινδικό ακροατήριο υπαγόρευε, ως ένα βαθμό, και τους τρόπους μετάδοσης. Το βασικό ζήτημα ήταν ότι αυτές οι λογοτεχνικές εκπομπές μας είχαν ως στόχο τους Ινδούς φοιτητές, ένα μικρό και εχθρικό κοινό, απρόσιτο από οτιδήποτε θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως Βρετανική προπαγάνδα. Ήταν γνωστό, εκ των προτέρων, ότι δεν θα μπορούσαμε να ελπίζουμε σε περισσότερο από μερικές χιλιάδες ακροατές, και αυτό μας έδινε μια δικαιολογία, για να είμαστε ως εκπομπή πιο "διανοούμενοι" από ό,τι είναι γενικά εφικτό στον αέρα.

Από τη στιγμή που, όπως υποθέτω, δεν θέλετε να μαζέψετε μια ολόκληρη σειρά από Partisan Review [σ.μ. το περιοδικό που δημοσιεύει την παρούσα επιστολή του Orwell], με άθλιες διενέξεις εισηγμένες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα παρακάμψω τις διάφορες επιστολές που μου έχουν σταλεί (από τους κ.κ. Savage, Woodcock, και Comfort), καθώς το κεντρικό ζήτημα σε όλες αυτές είναι το ίδιο. Αλλά θα πρέπει στη συνέχεια να ασχοληθώ ξεχωριστά με κάποια θέματα που εγέρθηκαν σε διάφορες από αυτές τις επιστολές.

Ειρηνισμός. Ο Ειρηνισμός είναι αντικειμενικά υπέρ του Φασισμού. Αυτό αποτελεί στοιχειώδη κοινή λογική. Αν παρεμποδίζεις την πολεμική προσπάθεια της μιας πλευράς τότε αυτόματα βοηθάς την πολεμική προσπάθεια της άλλης πλευράς. Και ούτε υπάρχει στην πραγματικότητα τρόπος να παραμείνεις έξω από έναν τέτοιο πόλεμο όπως ο σημερινός. Πρακτικά, "όποιος δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου". Η ιδέα πως μπορείς να παραμείνεις, με κάποιο τρόπο αμέτοχος, και υπεράνω της διαμάχης, την ίδια στιγμή που ζεις με τρόφιμα τα οποία σου προμηθεύουν Βρετανοί ναύτες διακινδυνεύοντας τη ζωή τους, είναι μια αστική ψευδαίσθηση, που σου δημιούργησε το χρήμα και η ασφάλεια.

Είναι ο Φασισμός ρε μαλάκα!

(Τέρμα η ευγένεια. Ακολουθεί οργισμένο κείμενο, με βρισιές και προσβολή στα θεία, τη σημαία, τα σώματα ασφαλείας, και τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Όποιος προσβάλλεται στ’ αρχίδια μου.)

Αυτός είναι ο Παναγιώταρος.

Ο βουλευτής που ψήφισες, ρε μαλάκα ψηφοφόρε της Χρυσής Αυγής.

Και ξέρεις γιατί ρε μαλάκα ο Παναγιώταρος μοιάζει περισσότερο με μπράβο της νύχτας παρά με βουλευτή;

Γιατί είναι, ρε μαλάκα.

Γιατί εσύ με την ψήφο σου έκανες έναν τραμπούκο, μπράβο του υποκόσμου, βουλευτή ρε μαλάκα.

Αυτός είναι ο πολιτισμός που ονειρεύτηκες ρε μαλάκα;

Αυτός προασπίζεται τα συμφέροντά σου ρε μαλάκα;

Ave Caesar, morituri te salutant!

Ψηφοφόρε της Χρυσής Αυγής, το κείμενο αυτό απευθύνεται αποκλειστικά σε εσένα. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με κάποια προσφώνηση όπως «φίλε», «συμπολίτη», «συνάνθρωπε», αλλά συγχώρεσέ με δεν μπορώ. Ήδη το ότι σου απευθύνομαι μου είναι εξαιρετικά άβολο. Πίστεψέ με όμως, αποτελεί μια φιλότιμη, από μέρους μου, προσπάθεια, να σου μιλήσω για κάποια πράγματα που, ίσως, δεν τα έχεις σκεφτεί με τον τρόπο που θα διαβάσεις παρακάτω. Σε παρακαλώ κάνε αυτόν τον κόπο και συνέχισε την ανάγνωση.