Όλοι το Ίδιο Είμαστε; (η σύγκλιση των άκρων)

Φυσικά και υπάρχουν δύο άκρα

Από τη μία είναι το άκρο που διεκδικεί την ελευθερία, τη χαρά της ζωής και τη δημιουργική αυτοπραγμάτωση για όλους, μάχεται για ισότητα χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, για αυτονομία και ισονομία, παλεύει με αυταπάρνηση για μια κοινωνία που αυτοπροσδιορίζεται και αυτοθεσμίζεται, χωρίς θεούς, και κυρίως χωρίς αφέντες.

Το άλλο άκρο αποτελείται από υμνητές του θανάτου και του πολέμου, απαιτεί στρατιωτική εμφάνιση και πειθαρχία, θαυμάζει την αρρενωπότητα και τα στρατιωτικά παραγγέλματα, πρεσβεύει την απόλυτη μισαλλοδοξία, τον διαχωρισμό σε Αρίους και υπανθρώπους, τον ακραίο ολοκληρωτισμό, και την απόλυτη και αναντίρρητη πειθαρχία στον Αρχηγό.    

Το πρώτο άκρο έχει για φάρους του την αμερικανική επανάσταση, τη γαλλική επανάσταση, τη ρωσική επανάσταση, ίσως την ελληνική επανάσταση, αλλά σίγουρα όχι τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ούτε τη γαλλική αποικιοκρατία, ούτε την "Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών", ούτε τον Σταλινισμό.

Το δεύτερο άκρο έχει για φάρους του την στρατοκρατική κοινωνία της αρχαίας Σπάρτης, τον Καιάδα, την προβοκατόρικη πυρπόληση του Ράιχσταγκ με εντολή του Γκαίμπελς, τον γερμανικό ναζισμό, τον ιταλικό φασισμό, τον ισπανικό φασισμό του Φράνκο, τις δικτατορίες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου.          

Το δεύτερο άκρο έχει για ήρωες τους εξουσιαστές, το πρώτο άκρο έχει για ήρωες τους εξεγερμένους ενάντια στην εξουσία.

Φυσικά και τα δύο άκρα χρησιμοποιούν βία

Αθήνα, Πέμπτη 25 Μάρτη 2021

Αυτό είναι ίσως το τελευταίο μήνυμα που θα πάρετε από εμένα. Κατάφερα να βρω έναν laptop από έναν σύντροφο, και μπορώ να τον έχω για λίγη ώρα. Αν ξαναέχουμε internet έχω δώσει οδηγίες να το ανεβάσουν στη γνωστή σελίδα. Αν δεν μπορέσουν τελικά δεν πειράζει, τουλάχιστον γράφοντάς το ξεφεύγει για λίγο η σκέψη μου να μην με τρελάνει η αναμονή. Σε μία ώρα και εικοσιπέντε λεπτά θα φύγουμε για την αποστολή. Αν πετύχουμε ίσως να μην το μάθετε ποτέ. Αν αποτύχουμε θα δείτε σίγουρα τα κεφάλια μας πεταμένα στους πρόποδες της ακρόπολης, όπως των συντρόφων που έκαναν το σαμποτάζ στην πλωτή εξέδρα εξόρυξης φυσικού αερίου της Delek στο κοίτασμα Πυριφλεγέθων στη νότια Κρήτη τον Αύγουστο του 2016.

Μήπως; (ερωτήματα για τον Νίκο Ρωμανό)

Γεγονός πρώτο: ο Νίκος Ρωμανός όταν ήταν 15 χρονών, ήταν δίπλα στον 15χρονο αδερφικό του φίλο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε εκ προθέσεως, με όπλο, από την αστυνομία, χωρίς καμία αιτία, όπως αποδείχτηκε στο δικαστήριο.

Ο Κούγιας, συνήγορος υπεράσπισης του δολοφόνου αστυνομικού, είχε θέσει τότε το ερώτημα: "Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;"

Δεύτερο γεγονός: ο Νίκος Ρωμανός, είκοσι χρονών πια, μαζί με άλλους, κοντά στην ηλικία του, προσπάθησαν να ληστέψουν μία τράπεζα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. Ο Ρωμανός υποστηρίζει πως, μετά τη σύλληψή του, οι αστυνομικοί τον βασάνισαν, αυτόν και τους συγκατηγορούμενούς του.

Σήμερα, στη χώρα που ζω, τίθεται το ερώτημα: "Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;", και ο Κούγιας, πριν περάσει μια μέρα από τη σύλληψή τους, εμφανίζει τον εαυτό του δικαιωμένο εκ των υστέρων, αφού ο φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι εγκληματίας τρομοκράτης (κατά τον Κούγια).

Παρεμπιπτόντως, ο Νίκος Ρωμανός που ήταν αυτόπτης μάρτυρας δολοφονίας και μάρτυρας κατηγορίας, δεν προσήλθε στο δικαστήριο. Αυτό μόνο καλό θα μπορούσε να αποδειχτεί για την υπεράσπιση του δολοφόνου, παρ' όλο που ο πελάτης του Κούγια καταδικάστηκε ούτως ή άλλως.

Μιας και, στη χώρα που ζω, μπορούν λοιπόν και τίθενται ερωτήματα του στιλ: "Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;" και "Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;", έχω κι εγώ μερικά ερωτήματα να θέσω: