Ave Caesar, morituri te salutant!

Ψηφοφόρε της Χρυσής Αυγής, το κείμενο αυτό απευθύνεται αποκλειστικά σε εσένα. Σκέφτηκα να ξεκινήσω με κάποια προσφώνηση όπως «φίλε», «συμπολίτη», «συνάνθρωπε», αλλά συγχώρεσέ με δεν μπορώ. Ήδη το ότι σου απευθύνομαι μου είναι εξαιρετικά άβολο. Πίστεψέ με όμως, αποτελεί μια φιλότιμη, από μέρους μου, προσπάθεια, να σου μιλήσω για κάποια πράγματα που, ίσως, δεν τα έχεις σκεφτεί με τον τρόπο που θα διαβάσεις παρακάτω. Σε παρακαλώ κάνε αυτόν τον κόπο και συνέχισε την ανάγνωση.

Απάντηση για τον Πειραιώς Σεραφείμ

δείτε το άρθρο του βήματος που με έκανε να "απαντήσω":

Πειραιώς Σεραφείμ: «Κατάχρηση της θεοδότου ελευθερίας η πεολειχία»

Κήρυγμα εναντίον του «χυδαίου» στοματικού έρωτα από τον μητροπολίτη

http://www.tovima.gr//society/article/?aid=476946

Αίμα-Τιμή-Καθημερινή

Ή πώς ο Μπόμπολας, ο Λαμπράκης, ο Τεγόπουλος, ο Βαρδινογιάννης, ο Αλαφούζος και ο Μέγας Νοτάριος του Οικουμενικού Θρόνου σε πληροφορούν, και προασπίζουν τα συμφέροντα σου, και ουχί τα συμφέροντα των εφοπλιστών, των κατασκευαστικών ομίλων, των πολιτικών και της εκκλησίας.

Α. Οι Χρυσαυγίτες παραβαίνουν τους νόμους.

Β. Οι Απεργοί παραβαίνουν τους νόμους.

Άρα 

Γ. Απεργοί και Χρυσαυγίτες είναι το ίδιο παράνομοι.

Το Άγιο Παρελθόν

Η ψυχολογική αντίδραση ενός ανθρώπου απέναντι σε μια απώλεια ή μια μεγάλη αναγκαία αλλαγή, είναι να στρέψει το βλέμμα του στο παρελθόν. Το παρελθόν τότε φαντάζει ειδυλλιακό, χωρίς σκοτούρες και βάσανα. Οι σκέψεις αποφεύγουν να στραφούν στο μέλλον που φανερώνεται δυσοίωνο και σκοτεινό, αφού υπάρχει ένα παρελθόν φιλικό και οικείο.

 

Ξεχνάει τότε τους αγώνες και τα βάσανα του παρελθόντος και θυμάται με νοσταλγία μόνο τις ευτυχισμένες στιγμές. Η αδυναμία του να οραματιστεί το μέλλον, τον κάνει να αναπολεί ασυνείδητα την εποχή που ήταν παιδί ανέμελο, καλομαθημένο και ανεύθυνο. Παιδί για το οποίο την αποκλειστική ευθύνη έφεραν μόνο οι γονείς του.

Οι κοινωνίες, επίσης, όταν σοκάρονται, στρέφουν το βλέμμα τους στο παρελθόν, κι αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι οραματίζονται ένα μέλλον ύποπτα όμοιο με ένα κοντινό ή μακρινό παρελθόν.

Θαύμα! Εμφανίστηκε ο Che Guevara σε μαξιλάρι του καναπέ!

Η Ζάλη των Τάξεων (Συμπόσιο στο “Παγκάκι”)

Σάββατο απόγευμα, φίλος κάθεται με έναν ξάδερφό του στο “Παγκάκι” στο Κουκάκι, ένα καφενείο - κολεκτίβα εργασίας, όπως γράφει κι ο κατάλογος, και πίνουν τσίπουρα.

Μας προσκαλεί ο φίλος να καθίσουμε μαζί τους. Μετά τις συστάσεις, τις κουβέντες για τις ψηλές θερμοκρασίες του Ιουλίου, και μπόλικο χαβαλέ, κι αφού τα πρώτα καραφάκια αδειάζουν, ο ξάδερφος κάνει αστειάκια του στιλ “Και πώς παραγγέλνει κάποιος σε αυτό εδώ το μέρος;”, “Ποιος απ’ όλους είναι δηλαδή ο υπεύθυνος να μου πάρει παραγγελία;”, και “Πώς λειτουργεί το σύστημα εδώ;”.

Εγώ, χωρίς να γνωρίζω τη συνέχεια, απαντάω με χαλαρή διάθεση “Θεωρείς πως δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα μαγαζί χωρίς αφεντικό;” και συμπληρώνω χιουμοριστικά και μιμούμενος πλήθος που φωνάζει: “Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά! Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά!” και γελάμε.

Στη συνέχεια μαθαίνουμε πως ο ξάδερφος είχε για χρόνια μπαρ κάπου στην Αθήνα, και τώρα έχει ξενοδοχειακή επιχείρηση στα Κήθυρα. Το ζητούμενό του, σχεδόν από την αρχή, ήταν να μας πείσει πως οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και γι’ αυτό είμαστε σ’ αυτή την κατάσταση τώρα.

Α! μην το ξεχάσω, ο ίδιος ο ξάδερφος, κατά δήλωσή του, θεωρεί εαυτόν αναρχικό(!), γι αυτό και δεν ψήφισε στις εκλογές.

Ξάδερφος:   “…Έβαλα αγγελία για τετράωρη εργασία στο ξενοδοχείο, για έξι μήνες, με 450 ευρώ το μήνα και ένσημα, και κανένας Έλληνας δεν την ήθελε τη δουλειά, κι έτσι πήρα μια Μολδαβή. Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ρε! Δεν θέλουν να δουλεύουν!”

Φίλος:          “Δεν είναι οι Έλληνες τεμπέληδες, εσύ είσαι μαλάκας!”

Ξάδερφος:   “Γιατί, τί να έκανα; Κι από πού βγαίνει πως εγώ είμαι ο μαλάκας; Έβαλα αγγελία στη “Χρυσή Ευκαιρία” και ήρθαν μόνο δύο Ελληνίδες που όλα τους ξίνιζαν. Εσύ τι θα έκανες στη θέση μου; Τί μου προτείνεις;”

Η Ιστορία στα χέρια των λαών

Η συνήθης ανάγνωση της Ιστορίας περιλαμβάνει δύο υπόρρητα αξιώματα και δύο πορίσματα αυτών: Αυτά που και ο ίδιος ο Θουκυδίδης καταγράφει στο Βιβλίο α' του Πελοποννησιακού Πολέμου (22.4): "Θα είναι όμως αρκετά ικανοποιητικό για μένα, αν κρίνουν ωφέλιμο το έργο μου όσοι θελήσουν να έχουν μια σαφή αντίληψη των όσων έχουν γίνει στο παρελθόν καθώς και αυτών που, σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση, πρόκειται να επαναληφθούν κάποια στιγμή στο μέλλον με τον ίδιο ή με παρόμοιο τρόπο. Το έργο μου έχει γραφεί ως αιώνιο απόκτημα μάλλον παρά ως δοκίμιο σε διαγωνισμό, που θα ακουστεί για μια στιγμή και θα ξεχαστεί αμέσως μετά."

Ο Θουκυδίδης είχε δίκιο στο δεύτερο σκέλος του παραθέματος, αφού όντως διαβάζεται ανά τους αιώνες, και μάλιστα διδάσκεται στα πανεπιστημιακά τμήματα Ιστορίας ανά τον κόσμο. Ο σύγχρονος ιστορικός θα πει πως ο Θουκυδίδης εισήγε τη μέθοδο της ιστορικής αιτιότητας, δηλαδή της αναζήτησης των αιτιών των γεγονότων, και συνεπώς προσέγγισε την Ιστορία με επιστημονικό τρόπο.

Ας εξετάσουμε όμως το πρώτο σκέλος. Τα αξιώματα που κάνει δεκτά κάποιος που δέχεται τη συνήθη ανάγνωση της Ιστορίας είναι τα εξής: "Η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια", και "Η ανθρώπινη φύση είναι ο βασικός αιτιακός παράγοντας στην εξέλιξη της Ιστορίας". Το πρώτο λογικό πόρισμα αυτών των αξιωμάτων είναι: "Η ανθρώπινη φύση καθορίζει την εξέλιξη της Ιστορίας", και το δεύτερο λογικό πόρισμα είναι πως "Η Ιστορία επαναλαμβάνεται".

Αξίωμα Πρώτο: "Η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια"

Σοβαρά;

Προφητικόν

Χαμογέλα ρε με τ' αποτελέσματα των εκλογών, μην είσαι κνίτης...

Κατά τη διάρκεια της κατάληψης της πλατείας Συντάγματος καταφέραμε να δει όλη η Ευρώπη τη διαφωνία μας με τα μνημόνια, το ΔΝΤ, και τη γερμανική ευρωπαϊκή στρατηγική της εξαθλίωσης των εργαζομένων και των μικρών επιχειρήσεων.

Με την καταστολή που φάγαμε στο Σύνταγμα, διαπίστωσε και ο τελευταίος δύσπιστος πως τέτοιου είδους κυβερνήσεις δεν θα άντεχαν χωρίς το στρατό των ΜΑΤ και των ΔΙΑΣ ούτε ένα απόγευμα.

Καταφέραμε, μετά από έναν αποτυχημένο ανασχηματισμό, και μια αποτυχημένη συγκυβέρνηση, οι τιμημένοι μας πολιτικοί αξιωματούχοι να κάνουν παρέλαση την 25η Μαρτίου μόνοι τους, και να ξεφτιλιστούνε διεθνώς!

Και μην αμφιβάλλετε καθόλου:

Για να φτάσουμε εκεί, τα γιαούρτια, τα αυγά, τα γιούχα, και τα βρισίδια, έπαιξαν κι αυτά το ρόλο τους.

Οι μούντζες των πιτσιρικάδων την 28η Οκτωβρίου προς την υπουργό παιδείας, και η μπάντα του δήμου Πατραίων που έπαιζε "...σώπα όπου νά 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες...", και οι πανελλαδικές κινητοποιήσεις, και η ακύρωση των παρελάσεων, έπαιξαν κι αυτά το ρόλο τους.

Οι επευφημίες προς τους αναρχικούς στις 12 Φεβρουαρίου που συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής, έπαιξαν και αυτές το ρόλο τους.

Και κάπως έτσι, οδηγήσαμε το φαιδρό μας πολιτικό σύστημα σε εκλογές.

ΕΓΈΡΘΟΥΤΟΥ!

Δεν είσαι πια το πουτανάκι τους!

Μην ανησυχείς, αντίθετα με τους απάνθρωπους πολιτικούς σου, τελικά εγώ δεν θα σε κατηγορήσω.

Αρχικώς, όμως, παραδέξου το:

Πες: "Ήμουν το πουτανάκι τους."

Έγλυφες στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, και στη δουλειά,

κι ήσουν το πουτανάκι του δασκάλου, του καθηγητή, και του εργοδότη.

Λάδωνες στο νοσοκομείο, στην υπηρεσία, και στην εφορία,

κι ήσουν το πουτανάκι του γιατρού, του μηχανικού, και του φοροεισπράκτορα.

Γράφτηκες στην κομματική νεολαία, αργότερα στο (όποιο) κόμμα, και μετά στο κομματικό συνδικαλιστικό όργανο,

κι ήσουν το πουτανάκι του εκάστοτε μηχανισμού.

Οι Εκλογές, ο Δράκος της Δράμας, και το Σύνδρομο της Στοκχόλμης

Την Πέμπτη 23 Αυγούστου 1973, στις 10:15 το πρωί, ο 32χρονος δραπέτης Jan-Erik Olsson εισβάλει οπλισμένος στην τράπεζα Sveriges Kredidbank της Στοκχόλμης, και εν μέσω πυροβολισμών αναφωνεί: "Το πάρτι μόλις άρχισε!". Το "πάρτι" θα διαρκέσει τελικώς πέντε ημέρες, μέχρι το βράδυ της 28ης Αυγούστου, καθώς ο Olsson και οι συνεργοί του κρατάνε όμηρους τέσσερις υπαλλήλους της τράπεζας μέσα στο θησαυροφυλάκιο.

Μετά την απελευθέρωση των ομήρων, διαπιστώθηκε από τους ψυχολόγους μια "ταύτιση" των ομήρων με τους δεσμώτες τους, ενώ ταυτόχρονα οι όμηροι ένιωθαν και φόβο για αυτούς που έβαλαν τέλος στην αιχμαλωσία τους. Ακόμα πιο έκπληκτοι έμειναν οι ψυχολόγοι όταν κάποιοι από τους ομήρους κατέθεσαν υπέρ των δεσμοφυλάκων που τους είχαν υπό ομηρία, ενώ συγκέντρωσαν και χρήματα για τη νομική υπεράσπισή τους στη δίκη!

Η μακροχρόνια ψυχολογική έρευνα του περιστατικού αυτού, καθώς και άλλων παρόμοιων καταστάσεων ομηρίας, κατέληξε σε ένα σαφές και χαρακτηριστικό σύνολο συμπτωμάτων που έμεινε γνωστό ως Σύνδρομο της Στοκχόλμης.