Κάν' το όπως ο Βαρουφάκης

Φίλε ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ,

όπως ο Βαρουφάκης λέει πως αν δεν υπάρχει ανοιχτό το ενδεχόμενο της ρήξης δεν υπάρχει διαπραγμάτευση, έτσι κι εσύ αν δεν αφήσεις ανοιχτό το ενδεχόμενο της ρήξης με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει δημοκρατία.

Γιατί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει θεμέλιο τη λαϊκή κυριαρχία και όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και υπάρχουν υπέρ αυτού, όπως λέει και το Σύνταγμα.

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι μια διελκυστίνδα μεταξύ λαού και κυβέρνησης. Αν δεν ασκείς κριτική στους εκπροσώπους που εξέλεξες δεν λειτουργεί η δημοκρατία. Αν γίνεις οπαδός και υπερασπίζεσαι την εξουσία ανεξάρτητα τι εξαγγέλλει ή νομοθετεί, τότε είσαι απλώς ένας γλείφτης που αναμένει το μερίδιό του γι αυτή του την εξυπηρέτηση, ή αν δεν έχεις να κερδίσεις κάτι, είσαι απλώς ένας ακόμα χρήσιμος ηλίθιος.

Κάν' το, λοιπόν, όπως ο Βαρουφάκης:

άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο της ρήξης, όχι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με το σύνολο των επαγγελματιών πολιτικών.

Φίλε ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ,

σκέφτηκες ποτέ το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι η τελευταία ελπίδα του πολιτικού συστήματος;

Η Βελούδινη Χούντα

Αναρωτιόμουν ποιά είναι η δικιά μας "Κόκκινη Γραμμή";

Ποιά είναι αυτά τα πράγματα που δεν θα ανεχτούμε;

Και μετά θυμήθηκα τις "Κόκκινες Γραμμές" των βουλευτών του ΛΑΟΣ, της ΔΗΜΑΡ, του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, και προσφάτως των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Όποτε άκουσα "Κόκκινη Γραμμή", ακολούθησε η "Κομματική Πειθαρχία" και το "Διαφωνώ αλλά Υπερψηφίζω".

Μια "Κόκκινη Γραμμή" λάστιχο. Μια Πολιτική λάστιχο. Μια Ιδεολογία λάστιχο. Μια Ηθική λάστιχο. Μία Λογική λάστιχο. Με μόνο στόχο την εξουσία.

Σε αυτή τη "στρατηγική του λάστιχου" εκπαιδεύτηκαν και οι πολίτες. Πάντα πίστευα πως η κυβέρνηση, ανάμεσα στα άλλα, έχει και ένα εκπαιδευτικό καθήκον, απέναντι στους πολίτες. Τώρα καταλαβαίνω πως αυτό το "εκπαιδευτικό καθήκον" η κυβέρνηση το επιτελεί, και το επιτελούσε πάντα, με άψογο τρόπο. Απλώς είναι διαφορετικές οι αξίες με τις οποίες εγώ πιστεύω πως πρέπει να "εκπαιδεύονται" οι πολίτες από τους πολιτικούς, και διαφορετικές οι "αξίες" με τις οποίες όντως "εκπαιδεύονται" οι πολίτες από τους "πολιτικούς".

Παλιά εκπαίδευαν στο "άρπαξε να φας και κλέψε νά 'χεις" και στο "έτσι κάνουν όλοι", μετά στην "ηθική του νόμιμου" και στο "εγώ ελπίζω να τη βολέψω", στο "και πάλι καλά να λες", στο "μη χέζεις εκεί που τρως" και στο "μη δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει", στο "τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα" και στο "αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ".   

"Monkey see monkey do"

Και θα έρθει η μέρα που θα σε κατηγορήσουν που δεν αντιστάθηκες. Θα σου πουν οι τότε πολιτικοί: "Καλά εμείς οι πολιτικοί σας καταστρέψαμε, εσείς γιατί δεν φωνάξατε; Γιατί δεν μας ανατρέψατε;".

Θα βγουν οι Πάγκαλοι της εποχής και θα σου πουν: "Μαζί τη φέραμε τη Χούντα".

Όλοι το Ίδιο Είμαστε; (η σύγκλιση των άκρων)

Φυσικά και υπάρχουν δύο άκρα

Από τη μία είναι το άκρο που διεκδικεί την ελευθερία, τη χαρά της ζωής και τη δημιουργική αυτοπραγμάτωση για όλους, μάχεται για ισότητα χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, για αυτονομία και ισονομία, παλεύει με αυταπάρνηση για μια κοινωνία που αυτοπροσδιορίζεται και αυτοθεσμίζεται, χωρίς θεούς, και κυρίως χωρίς αφέντες.

Το άλλο άκρο αποτελείται από υμνητές του θανάτου και του πολέμου, απαιτεί στρατιωτική εμφάνιση και πειθαρχία, θαυμάζει την αρρενωπότητα και τα στρατιωτικά παραγγέλματα, πρεσβεύει την απόλυτη μισαλλοδοξία, τον διαχωρισμό σε Αρίους και υπανθρώπους, τον ακραίο ολοκληρωτισμό, και την απόλυτη και αναντίρρητη πειθαρχία στον Αρχηγό.    

Το πρώτο άκρο έχει για φάρους του την αμερικανική επανάσταση, τη γαλλική επανάσταση, τη ρωσική επανάσταση, ίσως την ελληνική επανάσταση, αλλά σίγουρα όχι τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ούτε τη γαλλική αποικιοκρατία, ούτε την "Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών", ούτε τον Σταλινισμό.

Το δεύτερο άκρο έχει για φάρους του την στρατοκρατική κοινωνία της αρχαίας Σπάρτης, τον Καιάδα, την προβοκατόρικη πυρπόληση του Ράιχσταγκ με εντολή του Γκαίμπελς, τον γερμανικό ναζισμό, τον ιταλικό φασισμό, τον ισπανικό φασισμό του Φράνκο, τις δικτατορίες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου.          

Το δεύτερο άκρο έχει για ήρωες τους εξουσιαστές, το πρώτο άκρο έχει για ήρωες τους εξεγερμένους ενάντια στην εξουσία.

Φυσικά και τα δύο άκρα χρησιμοποιούν βία

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: Το φάντασμα του Ναζισμού.

Ένα graffiti του Banksy στο τείχος που χωρίζει το Ισραήλ από την Παλαιστίνη είναι ένα πολύ δυνατό πολιτικό σχόλιο και ταυτόχρονα ένα σπουδαίο επαναστατικό έργο τέχνης.

Το ίδιο έργο αν αναπαραχθεί από τον ίδιο τον Banksy και εκτεθεί σε γκαλερί της Νέας Υόρκης είναι ένα πανάκριβο διακοσμητικό προϊόν, αν το αγοράσει ιδιώτης, ή μια πανάκριβη αλλά ασφαλής επένδυση, αν το αγοράσει συλλέκτης.

Παρόμοια, ένας πολίτης που παλεύει για ισονομία, ισότητα, παιδεία, υγεία, εργασία, πραγματική δημοκρατία και ελευθερία μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί ως αριστερός, αλλά όταν αναρριχάται στην ιεραρχία του κόμματος, όταν διορίζεται σε κρατικούς, δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς, και υπόκειται στους περιορισμούς του νέου του πόστου, αυτολογοκρίνεται και καταστρώνει στρατηγικές ακλουθώντας γραμμές, παύει να είναι αριστερός και γίνεται το αριστερό άλλοθι της εξουσίας ή το αριστερό της δεκανίκι.

Αλήθειες θα ακούσετε από ανθρώπους χωρίς οφίτσια, από ανθρώπους που δουλεύουν τίμια, από σχήματα που δεν σκοπεύουν να κυβερνήσουν, ή, εξ ανάγκης, από ανθρώπους που αποπέμπονται από τους κομματικούς τους μηχανισμούς, από ανθρώπους που ο κομματικός τους μηχανισμός αποφάσισε να τους ρίξει βορά στα λιοντάρια.

Από ανθρώπους που έχουν εξουσία, είναι πολύ κοντά στο να αποκτήσουν, ή πληρώνονται καλά από τον ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που υπηρετούν, μόνο ψέματα και φιλοκυβερνητική προπαγάνδα (άμεση ή έμμεση) μπορεί να ακούσετε.

Η μόνη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε για να αποδομούμε και να καταλαβαίνουμε τους λόγους αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, είναι το γιατί διαλέγουν να εκφράσουν τα συγκεκριμένα λόγια, και κυρίως γιατί αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Επίσης, σημαντικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τόσοι πολλοί άνθρωποι του εξουσιαστικού κρατικού μηχανισμού, των μισθωτών δημοσιογράφων των μέσων μαζικής "ενημέρωσης" ή και των απλώς ανόητων(;) "διανοούμενων", εμφανίζονται ταυτόχρονα στα μέσα μαζικής ιδεολογικής προπαγάνδας και λένε τα ίδια, και ποιό είναι το βασικό κοινό χαρακτηριστικό αυτών που λένε. Θέτοντας αυτά τα ερωτήματα, και απαντώντας τα, θα φτάσουμε να ανακαλύψουμε ποιά είναι η νέα κυρίαρχη ιδεολογική στρατηγική που ακολουθείται, καθώς και ποια είναι τα επόμενα βήματα για τα οποία μας προετοιμάζουν με αυτά τα λόγια.

Η Διάπλασις των Παίδων

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι μια σημερινή παράλληλη πραγματικότητα, όπου το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν το θέμα των πανελλαδικών στην έκθεση.

Αφού δοθεί κάποιο άρθρο του δημοσιογράφου Μάνδρου Πασχαβέλη από την εφημερίδα "Καθυποταγή" όπου εξαίρεται η υπεύθυνη στάση και στιβαρή απόφαση της κυβέρνησης για επιστράτευση των εκπαιδευτικών, φαντάζομαι τη διατύπωση του θέματος:

"Με καθαρά εκπαιδευτικούς όρους, και ως μαθητής/μαθήτρια της τρίτης λυκείου, που σε πολύ λίγο θα ξεκινήσεις την ενήλικη ζωή σου είτε στην ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση είτε στην αγορά εργασίας, τί έμαθες από τη στάση των εκπαιδευτικών σου, των συνδικαλιστικών οργάνων των καθηγητών, της κυβέρνησης, και της κοινωνίας εν γένει; Με τί εφόδια για το μέλλον σε προίκισε η στάση του κόσμου των ενηλίκων σχετικά με την απεργία των εκπαιδευτικών;"

Και τώρα φαντάζομαι μια πολύ προικισμένη μαθήτρια, που έχει καταφέρει να μην της καεί ο εγκέφαλος εντός της εκπαιδευτικής διαδικασίας, που θέλει να γίνει συγγραφέας και αντιλαμβάνεται το μάταιο των σπουδών στο ελληνικό πανεπιστήμιο μετά το "σχέδιο Αθηνά", η οποία με αρκετή αυτοπεποίθηση, λογοτεχνικό οίστρο και χιούμορ αποφασίζει να απαντήσει σαν ανόητη παιδίσκη, τρολλάροντας τη διαδικασία.

Αφήνομαι να φανταστώ το σαρδόνιο χαμόγελό της ενώ γράφει, καθώς και το γραπτό της που δανείζεται τη φόρμα του ημερολογίου: