Αίμα, Τιμή, Αλαφούζος και Χρυσή Αυγη

Πέντε γεγονότα και μια ερώτηση:

1. Τα κανάλια και οι εφημερίδες στηρίζουν τα συμφέροντα των εργοδοτών τους.

2. Ο ΣΚΑΪ και η Καθημερινή ανήκουν στον όμιλο Αλαφούζου.

3. Ο Όμιλος Αλαφούζου είναι εφοπλιστικός όμιλος.

4. Η Χρυσή Αυγή στηρίζει τους εφοπλιστές.

5. Η Χρυσή Αυγή άνοιξε γραφεία σε όλη την Ελλάδα.

και τώρα η ερώτηση:

Ποιός χρηματοδοτεί τη Χρυσή Αυγή;

Ξεστραβωθείτε:

·         Καθημερινή 16/09/2012 Στέφανος Κασιμάτης:

"Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία":

"Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή".

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_16/09/2012_495776

·         Βουλή 6/11/2012 Γιώργος Γερμενής:

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γιώργος Γερμενής καταφέρθηκε κατά της φορολογίας των υπό ελληνική σημαία πλοίων με βάση το τονάζ.

http://www.youtube.com/watch?v=F7lvcLTiF2E

·         The Guardian 1/4/2013 Helena Smith:

"The group – whose logo resembles the swastika and whose members are prone to give Nazi salutes – has gone from strength to strength, promoting itself as the only force willing to take on the "rotten establishment". Amid rumors of backing from wealthy ship-owners, it has succeeded in opening party offices across Greece".

http://www.theguardian.com/world/2013/apr/01/greece-golden-dawn-global-ambitions

Cui Bono?

Ο Δένδιας φέρνει τροπολογία και διευρύνεται η έννοια της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης.

Ο Σαμαράς βάζει φυλακή μαρίδα ούγκανα και 2-3 υψηλόβαθμους καμένους πολιτικά της Χρυσής Αυγής.

Η ΕΛΑΣ θέτει σε διαθεσιμότητα ψιλοκοκό χρυσαύγουλα μπατσάκια και μεταθέτει κανέναν υψηλόβαθμο που δεν είναι ΝΔ.

Το πόπολο πανηγυρίζει που ο Σαμαράς τους έσωσε από τη φασιστική απειλή.

Οι λάιτ φασίστες επιστρέφουν στη μαμά ΝΔ.

Τί στον πούτσο είμαι;

Ήμασταν όλοι αντιφασίστες

Καλώς τα, τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα...

Καλώς τους, τους ρατσιστές ψηφοθήρες της πορδής:

Ο Σαμαράς ήρθε στην εξουσία με υπόσχεση να ανακαταλάβει τις πόλεις από τους λαθρομετανάστες και να μην αφήσει τα πακιστανάκια με τα σκουρόχρωμα κωλαράκια τους να βρωμίζουν τους παιδικούς σταθμούς των Άριων ελληνόπουλων. Φτιάξανε οι προηγούμενοι στρατόπεδα "φιλοξενίας μεταναστών" που τα γέμισε ο Δένδιας με πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, ενώ παράλληλα έστελνε τα ΜΑΤ στις καταλήψεις. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοί ήταν οι εχθροί, την ίδια ώρα που οι ΜΑΤατζήδες, οι Δέλτα και οι Δίας ψηφίζανε με συντριπτικά ποσοστά Χρυσή Αυγή.

Μέχρι πριν λίγες μέρες ο Φαήλος έκανε τα γλυκά μάτια στη Χρυσή Αυγή, ο Πολύδωρας έλεγε ότι "χρειάζεται συνεννόηση με τη Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο σύμπηξης ενός εθνικού μετώπου άμυνας υπέρ της πατρίδας", η ΧΑ ήταν αδερφό κόμμα, υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, νέοι που βοηθούσαν γριούλες και μοίραζαν τρόφιμα, αυτόκλητοι προστάτες που βοηθούσαν να ξεβρωμίσει ο τόπος, που φέρονταν στη Μπακογιάννη "με το σεις και με το σας", ενώ ταυτόχρονα σύμφωνα με τον Πάγκαλο "ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τρομοκρατική οργάνωση". 

Η Χρυσή Αυγή ήταν η "γλυκιά ελπίδα".

Ατομισμός-Φασισμός, ένα τσιγάρο δρόμος

Στις 18-9-2013 το βράδυ, γυρνώντας από το Κερατσίνι, και αφού είχε διαλυθεί η συγκέντρωση, πήραμε ταξί μέχρι τον σταθμό του ΗΣΑΠ στον Πειραιά, μιας και δεν υπήρχαν λεωφορεία για να γυρίσουμε πίσω.

Ο ταξιτζής ανάβει τσιγάρο.

Ρωτάω εγώ (ο σκύλος): "Να ανάψω κι εγώ τσιγάρο;"

Ταξιτζής: "Ναι, βέβαια. Κοντά είμαστε. Μέχρι να φτάσουμε θα το έχουμε κάνει".

Ο ταξιτζής ξεκινάει κουβέντα: "Τα κάψανε όλα ε;"

Σκύλος: "Ναι, ρίξανε παντού δακρυγόνα και κρότου-λάμψης"

Ρωτάει η μία φίλη: "Ποιοί τα κάψανε;"

Ταξιτζής: "Οι διαδηλωτές"

Φίλη: "Τί κάψανε;"

Ταξιτζής: "Τα μαγαζιά"

Φίλη: "Ποιά μαγαζιά;"

Ταξιτζής: "Όλα. Μαγαζιά με ρούχα… Τα μαγαζιά… Όλα"

Σκύλος: "Εμείς μόνο δύο μαγαζιά που αγοράζουν χρυσό είδαμε σπασμένα"

Κοτόπουλο με μπάμιες

Καθ' όλη τη διάρκεια που πήγαινα στο σούπερ μάρκετ για να επιστρέψω 22 μπουκάλια λεμονάδας ΕΨΑ και 8 μπουκάλια από "Ξινό Νερό" σκεφτόμουν.

Ενόσω ο πιτσιρικάς υπάλληλος υπολόγιζε το ποσό της επιστροφής: 22x0.13=2.86, και 8x0.32=2.56, σύνολο 2.86+2.56=5.42, σκεφτόμουν.

Σκεφτόμουν και όση ώρα επέλεγα τρία μπούτια κοτόπουλο που έκαναν 6.18.

Σκεφτόμουν και την ώρα που η υπάλληλος στο ταμείο υπολόγιζε τα ρέστα μου από το ευρώ που της έδωσα: 6.18 τα μπούτια, μείον 5.42 τα μπουκάλια, ίσον 0.76, ένα ευρώ που της έδωσα, μείον 0.76, ίσον 0.24.

Όσο πήγαινα στο ΑΤΜ δίπλα στο σούπερ μάρκετ να δω το υπόλοιπο του λογαριασμού μου, που ήταν 26 ευρώ και κάτι ψιλά, σκεφτόμουν.

Διαπιστώνοντας πως η μάνα μου δεν μου έβαλε ακόμα τα 700 ευρώ της σύνταξής της, με τα οποία θα περάσω τον Αύγουστό μου, σκεφτόμουν.

Σκεφτόμουν κι όσο μίλαγα στον εαυτό μου: "350 είναι το νοίκι μου, και έχω δύο λογαριασμούς ΔΕΗ απλήρωτους, και δύο μήνες κοινόχρηστα, και νερό απλήρωτο εδώ και οχτώ μήνες, χρωστάω και κάμποσα στην εφορία, γιατί ο ετήσιος μισθός μου ήταν κάτω από το ετήσιο νοίκι μου, και το νοίκι μου θεωρήθηκε τεκμήριο. Πού μυαλό να κάνω το διδακτορικό μου; Ποιός χέστηκε για την ιστορία και τη φιλοσοφία των μαθηματικών; Ποιός χέστηκε για το αν τα μαθηματικά είναι μια κοινωνική κατασκευή και όχι υπερβατικές αλήθειες; Ποιός χέστηκε για την σύνδεση που θέλω να κάνω με τη "Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας" και τα αξιωματικά συστήματα των μαθηματικών;

Σκεφτόμουν παράλληλα, ακόμα και όταν αναλογιζόμουν τον λόγο για τον οποίο, τώρα στα σαράντα-κάτι μου, το φροντιστήριο στο οποίο δούλευα προτίμησε έναν πιτσιρικά μαθηματικό, παρ' όλο που δεν τον θέλουν τα λιγοστά παιδιά που εξακολουθούν να πηγαίνουν στα μαθήματα και ζητάνε εμένα, επειδή ο πιτσιρικάς μαθηματικός μπήκε συνέταιρος και, προς το παρόν, δεν πληρώνεται.

Σκεφτόμουν, κι όταν θυμόμουν, με μια ανάμνηση οργής για συναίσθημα-καρικατούρα, πως από το φροντιστήριο μου έφαγαν τα ένσημα, και πως, κατά συνέπεια, δεν δικαιούμαι ταμείο ανεργίας φέτος.

Σκεφτόμουν ποιοί είναι αυτοί που εξακολουθούν να υποστηρίζουν τη μνημονιακή πολιτική.

Σκεφτόμουν ποιοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ακόμα και σήμερα αυτόν τον νεοφιλελεύθερο μονόδρομο του "There is no alternative" της  Thatcher.

Γιατί όχι "ολοκληρωτικο-καπιταλιστές";

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια "παράφραση" του ελεεινού άρθρου του Τάκη Μίχα: Γιατί όχι "εθνικοσοσιαλιστές";

Το πρωτότυπο εδώ:  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=26057

Έκανα μόνο 13 αντικαταστάσεις λέξεων, 1 αντιμετάθεση προτάσεων, και διόρθωσα 14 λάθη (συντακτικά, γραμματικά και μορφοποίησης).

Γιατί όχι "ολοκληρωτικο-καπιταλιστές";

Ο έλεγχος που ασκεί η νεοφιλελεύθερη Δεξιά στην πνευματική ζωή της χώρας είναι τόσο ασφυκτικός ώστε πλέον έχει περάσει στο υποσυνείδητο των πολιτών της χώρας και σημαδεύει τη χρήση της γλώσσας. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη δημοσιογραφική γλώσσα όπου τα γλωσσικά ιδεολογικά κατασκευάσματα της Δεξιάς χρησιμοποιούνται κατά κόρον ακόμα και από δημοκρατικά ΜΜΕ που δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν το πρόβλημα.

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα: Το φάντασμα του Ναζισμού.

Ένα graffiti του Banksy στο τείχος που χωρίζει το Ισραήλ από την Παλαιστίνη είναι ένα πολύ δυνατό πολιτικό σχόλιο και ταυτόχρονα ένα σπουδαίο επαναστατικό έργο τέχνης.

Το ίδιο έργο αν αναπαραχθεί από τον ίδιο τον Banksy και εκτεθεί σε γκαλερί της Νέας Υόρκης είναι ένα πανάκριβο διακοσμητικό προϊόν, αν το αγοράσει ιδιώτης, ή μια πανάκριβη αλλά ασφαλής επένδυση, αν το αγοράσει συλλέκτης.

Παρόμοια, ένας πολίτης που παλεύει για ισονομία, ισότητα, παιδεία, υγεία, εργασία, πραγματική δημοκρατία και ελευθερία μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί ως αριστερός, αλλά όταν αναρριχάται στην ιεραρχία του κόμματος, όταν διορίζεται σε κρατικούς, δημόσιους ή ιδιωτικούς οργανισμούς, και υπόκειται στους περιορισμούς του νέου του πόστου, αυτολογοκρίνεται και καταστρώνει στρατηγικές ακλουθώντας γραμμές, παύει να είναι αριστερός και γίνεται το αριστερό άλλοθι της εξουσίας ή το αριστερό της δεκανίκι.

Αλήθειες θα ακούσετε από ανθρώπους χωρίς οφίτσια, από ανθρώπους που δουλεύουν τίμια, από σχήματα που δεν σκοπεύουν να κυβερνήσουν, ή, εξ ανάγκης, από ανθρώπους που αποπέμπονται από τους κομματικούς τους μηχανισμούς, από ανθρώπους που ο κομματικός τους μηχανισμός αποφάσισε να τους ρίξει βορά στα λιοντάρια.

Από ανθρώπους που έχουν εξουσία, είναι πολύ κοντά στο να αποκτήσουν, ή πληρώνονται καλά από τον ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους που υπηρετούν, μόνο ψέματα και φιλοκυβερνητική προπαγάνδα (άμεση ή έμμεση) μπορεί να ακούσετε.

Η μόνη ερώτηση που πρέπει να κάνουμε για να αποδομούμε και να καταλαβαίνουμε τους λόγους αυτών των ανθρώπων που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, είναι το γιατί διαλέγουν να εκφράσουν τα συγκεκριμένα λόγια, και κυρίως γιατί αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Επίσης, σημαντικό είναι να αναρωτηθούμε γιατί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τόσοι πολλοί άνθρωποι του εξουσιαστικού κρατικού μηχανισμού, των μισθωτών δημοσιογράφων των μέσων μαζικής "ενημέρωσης" ή και των απλώς ανόητων(;) "διανοούμενων", εμφανίζονται ταυτόχρονα στα μέσα μαζικής ιδεολογικής προπαγάνδας και λένε τα ίδια, και ποιό είναι το βασικό κοινό χαρακτηριστικό αυτών που λένε. Θέτοντας αυτά τα ερωτήματα, και απαντώντας τα, θα φτάσουμε να ανακαλύψουμε ποιά είναι η νέα κυρίαρχη ιδεολογική στρατηγική που ακολουθείται, καθώς και ποια είναι τα επόμενα βήματα για τα οποία μας προετοιμάζουν με αυτά τα λόγια.

Κι ύστερα ήρθε η πραγματικότητα της συνεργασίας ΝΔ και Χρυσής Αυγής

Φίλε νεοφιλελεύθερε, οι λεκτικοί και λογικοί ακροβατισμοί σου έχουν φτάσει σε ένα αναπόφευκτο κατώφλι.

Στο κατώφλι της κενολογίας και της φαυλότητας.

Στο κατώφλι της μπουρδολογίας.

Πώς έφτασες όμως, ρε φίλε νεοφιλελεύθερε, από φανατικός οπαδός της λογικής, να εμφανίζεσαι ως παρανοϊκός που πάσχει από παλιλαλία;

Από τη μία τα βήματά σου ήταν μικρά, αλλά, από την άλλη, τόσο πολλά, που ξεχάστηκες μέσα σε αυτή τη διαδοχή. Ξεχάστηκες τόσο, που επιχειρηματολογείς σήμερα με τρόπο που θα σου προκαλούσε νευρικά γέλια συμπόνιας αν τα άκουγες αυτά από κάποιον άλλο δυο-τρία χρόνια πριν.

Κάποτε υποστήριζες τις συνταγματικές ελευθερίες, την ελευθερία της έκφρασης, προέκρινες το διάλογο και τη διαφωνία ως απαραίτητα εργαλεία δημοκρατίας.

Πώς τώρα όλες οι απεργίες σου φαίνονται παράνομες;

Πώς τώρα όλες οι πορείες σου φαίνονται βία και λαϊκισμός;

Πώς τώρα οι επιστρατεύσεις απεργών σου φαίνονται δικαιολογημένες;

Πώς τώρα επικροτείς τον αυταρχισμό και την καταστολή ως δημοκρατικά εργαλεία;

Πώς τώρα επιχαίρεις που αφήνουν ανοιχτά ιδιωτικά κανάλια χωρίς άδεια χρήσης των δημόσιων συχνοτήτων, που επιπλέον φοροδιαφεύγουν, ενώ ταυτόχρονα κλείνουν τη δημόσια τηλεόραση, τον μόνο νόμιμο τηλεοπτικό φορέα που συνεισφέρει και στον κρατικό προϋπολογισμό;

Όσο για αυτά που έχεις υποστηρίξει, τα θυμάσαι;

Θα στα θυμίσω:

Μπάμπης Παπαδημητρίου: TIME'S PERSON OF THE YEAR(S) 2011-2013

η λογική των δύο άκρων

Σκεφτόμουν να γράψω ένα κείμενο με τις λογικές πλάνες στις οποίες υποπίπτουν όλοι αυτοί που υποστηρίζουν τη λογική των δύο άκρων και καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν αυτή προέρχεται. Ανέτρεξα στο "Όργανον" του Αριστοτέλη, μπήκα στο σάιτ του Stanford στο "Informal Logic", έψαξα στη Britannica στο λήμμα "logical fallacy", αλλά τότε μου ήρθε στο μυαλό κάτι πολύ, μα πάρα πολύ πιο απλό: το παράδειγμα που μας έφερναν οι καθηγητές μας στο σχολείο για την κακή χρήση του λογικού επιχειρήματος:  

Α: Ο αστυνομικός είναι όργανο

Β: Το μπουζούκι είναι όργανο

Άρα: Ο αστυνομικός είναι μπουζούκι

και συνειδητοποίησα πως είναι εντελώς ανάλογο με το βασικό επιχείρημα των πολιτικών, δημοσιογράφων, ανθρώπων των γραμμάτων, καλλιτεχνών, διανοητών και φιλοσόφων στην Ελλάδα της κρίσης:

Η Διάπλασις των Παίδων

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι μια σημερινή παράλληλη πραγματικότητα, όπου το μόνο που θα άλλαζε θα ήταν το θέμα των πανελλαδικών στην έκθεση.

Αφού δοθεί κάποιο άρθρο του δημοσιογράφου Μάνδρου Πασχαβέλη από την εφημερίδα "Καθυποταγή" όπου εξαίρεται η υπεύθυνη στάση και στιβαρή απόφαση της κυβέρνησης για επιστράτευση των εκπαιδευτικών, φαντάζομαι τη διατύπωση του θέματος:

"Με καθαρά εκπαιδευτικούς όρους, και ως μαθητής/μαθήτρια της τρίτης λυκείου, που σε πολύ λίγο θα ξεκινήσεις την ενήλικη ζωή σου είτε στην ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση είτε στην αγορά εργασίας, τί έμαθες από τη στάση των εκπαιδευτικών σου, των συνδικαλιστικών οργάνων των καθηγητών, της κυβέρνησης, και της κοινωνίας εν γένει; Με τί εφόδια για το μέλλον σε προίκισε η στάση του κόσμου των ενηλίκων σχετικά με την απεργία των εκπαιδευτικών;"

Και τώρα φαντάζομαι μια πολύ προικισμένη μαθήτρια, που έχει καταφέρει να μην της καεί ο εγκέφαλος εντός της εκπαιδευτικής διαδικασίας, που θέλει να γίνει συγγραφέας και αντιλαμβάνεται το μάταιο των σπουδών στο ελληνικό πανεπιστήμιο μετά το "σχέδιο Αθηνά", η οποία με αρκετή αυτοπεποίθηση, λογοτεχνικό οίστρο και χιούμορ αποφασίζει να απαντήσει σαν ανόητη παιδίσκη, τρολλάροντας τη διαδικασία.

Αφήνομαι να φανταστώ το σαρδόνιο χαμόγελό της ενώ γράφει, καθώς και το γραπτό της που δανείζεται τη φόρμα του ημερολογίου: